Tumgir
#hesiodos
yorgunherakles · 3 years ago
Quote
çok bilgi insanı akıllı yapmaz; öyle olsa hesiodos’u, pythagoras’ı, ksenophanes’i ve hekataios’u akıllı yapardı.
friedrich wilhelm nietzsche - platon öncesi filozoflar
47 notes · View notes
mantikutayr · a month ago
Link
0 notes
ntheobscure · 2 years ago
Text
“O kafasızlar bilmez ki,
Yarım daha büyük olabilir bütünden,
Bir tutam ebegümecide, bir çeşniotunun yaprağında 
Bilmezler ne hazineler saklı olduğunu.”
Hesiodos - İşler ve Günler
0 notes
carolwell-art · 4 years ago
Photo
Tumblr media Tumblr media
->the Prometheus story always gave me a tears, too much suffering and a pain as a punishment. Truly one of the most memorable legends... the Hesiodos version is the most popular; Prometheus, the Titan, in eternal punishment, is chained to a rock in the Caucasus, where his liver is eaten daily by an eagle-> Regenerated by night, due to his immortality. The eagle is a symbol of Zeus himself. Years later, the Greek hero Hercules slays the eagle and frees Prometheus from the eagle's torment. Thank you Talitha for your recommendation as a "challenge idea"!🖤📚 -> send me the message for private work📮
2 notes · View notes
bloodnscarcha · a year ago
Quote
Es el mejor hombre en todos los sentidos el que por sí mismo se da cuenta, [tras meditar, de lo que luego y al final será mejor para él]. A su vez es bueno también aquel que hace caso a quien bien le aconseja; pero el que ni por sí mismo se da cuenta ni oyendo a otro lo graba en su corazón, éste en cambio es un hombre inútil
Hesiodo (~700 a. C.) Trabajos y Días.
1 note · View note
lagestantedelauscali-blog · 3 years ago
Quote
"La educación ayuda a la persona a aprender a ser lo que es capaz de ser"
 Hesíodo, poeta de la Antigua Grecia
14 notes · View notes
luzdatocha · a month ago
Photo
Tumblr media
0 notes
laeternidadporlosastros · 4 months ago
Photo
Tumblr media
        #1 - Adán Buenosayres - Leopoldo Marechal (Parte II)                                                          (’Inf. XIV’, William Blake)
‘En medio del mar’, dijo él entonces, ‘está Creta, que es una tierra en ruinas cuyo rey tuvo al mundo en la inocencia.
Hay allí una montaña que fue rica de aguas y frondas, que se llamó Ida, abandonada hoy como algo viejo.
La eligió Rea como cuna protegida de su hijito, y para esconderlo bien cuando lloraba, ordenó dar gritos.
Dentro del monte está de pie un gran viejo cuya espalda se vuelve hacia Damieta y mira a Roma como hacia su espejo.
Su cabeza está hecha de oro fino brazos y pechos son de pura plata, luego es todo de cobre hasta la pelvis;
abajo desde allí es hierro macizo salvo el pie derecho que es de terracota; se apoya en ese pie más que en el otro.
Sus partes están rotas, salvo el oro, por una grieta que gotea lágrimas que, al confluir, perforan esa gruta.
Su curso precipita en este valle: forma Aqueronte, Estigia y Flegetonte; por este angosto paso baja luego
hasta allí donde ya no se desciende; hacen Cocito, y cómo es ese lago tú lo verás, por eso no se narra.”
Divina Comedia (Inf. XIV)
“’¡Ah, si no viviese yo en esta generación de hombres, o si hubiera muerto antes o nacido después! ¡Porque ahora estamos en la Edad de Hierro!’ Adán Buenosayres recitaba in mente la elegía del buen Hesíodo, que ya en su siglo lamentaba esta Edad de Hierro: ‘Los hombres estarán rotos de trabajo y miseria durante el día, y serán corrompidos a lo largo de la noche. El uno saqueará la ciudad del otro: no se hallará piedad alguna, ni justicia, ni buenas acciones, sino que habrá de respetarse al hombre violento e inicuo.’ Una profecía, es claro. Al mismo tiempo Adán reflexionaba en el misterio de la tierra herida y cicatrizada muchas veces, que ora se hundía bajo el mar con su cosecha de hombres otoñales, o ya resucitaba entre las olas, desnuda y virgen otra vez, para darse con júbilo a nuevas posibilidades humanas; como si este globo no fuera sino el teatro de una comedia divina, cuyo escenario se cambiaba según lo requería el libreto. ¿Y ahora? Un final de acto, sin duda: ‘El cielo será retirado como un libro que se arrolla.’ Desde hacía tiempo adivinaba él en sí mismo la gravitación de cuatro edades: era un cansancio que nacía más allá de su cuna y se aliviaba con la promesa de una muerte definida como un regreso a la quietud original y al dichoso principio de los principios. Y (ahora lo captaba) era un ansia de retorno lo que gemía en el Cuaderno de Tapas Azules que Solveig atormentaba entre sus manos. Por otra parte, su anhelo nocturno se detenía suspirando en las encantadoras imágenes de aquella Edad de Oro que Samuel Tesler evocaba con más erudición que tristeza: ¡el hombre matinal, recién nacido y muriéndose ya en la contemplación de su Causa! Y las criaturas resplandecientes como las letras de un libro que hablaba con admirable transparencia! Sí, ¿por qué ‘no habré muerto antes o nacido después’? Y sobre todo, ¿por qué la dicha humana sólo es posible en un jardín en cuyo centro se alza el árbol de las frutas mortales? Lucio Negri se equivocaba: la Edad de Oro había dejado un monumento. No en la tierra mudable sino en el alma del hombre, y era la mutilada estatua de una felicidad que desde entonces queremos reconstruir en vano.”
Adán Buenosayres, Leopoldo Marechal
0 notes
bedrierdem · 6 days ago
Text
“ Uygun ölçümü gözlemleyin, doğru zamanlama her şeyde en önemli unsurdur. “
Hesiodos
Tumblr media
12 notes · View notes
abitofverda · 7 months ago
Text
kaos (esneyen boşluk) hesiodos düşüncesi
22 notes · View notes
azad30altg · 8 months ago
Text
Başkasına haksızlık etmek kendine kötülük etmektir.
Kötü düşünce düşüneni yakar herkesten önce.
Hesiodos
Tumblr media
15 notes · View notes
Photo
Tumblr media Tumblr media Tumblr media Tumblr media
AFRODITA
Diosa de la pasión en todas sus formas. Según Hesiodo, Cronos castró a su padre Urano y tiró sus genitales al mar. De la espuma emergió Afrodita. Homero escribió que Afrodita era hija de Zeus y Dione.
Fue retratada como vanidosa, egoísta y vengativa; disfrutaba inmiscuirse en los asuntos mortales, siendo uno de sus mitos más populares cuando alentó el romance entre Paris y Helena, resultando en la guerra de Troya.
Debido a su inmensa belleza, Zeus temía que Afrodita fuera la causa de violencia entre los otros dioses, por ello la casó con Hefesto. La infelicidad de Afrodita con su matrimonio hizo que buscase la compañía constante de Ares, con quien tuvo seis hijos. Adonis fue otro de sus grandes amores pero fue asesinado mientras cazaba.
Afrodita era representada con el mar, los delfines, las palomas, los cisnes, las perlas, y los árboles de granada, manzana, mirto, rosa y lima. Para crear altares en nombre de la Diosa, se deben colocar ofrendas, las cuales pueden contener miel, azúcar, perfume, rosas, cuarzo rosa o vino.
2 notes · View notes
imserendipia · 4 years ago
Photo
Tumblr media
Love is the architecture of life
Illustration by James R. Eads
2 notes · View notes
nemesssiss · 7 months ago
Text
Yunan Mitolojisi: Hekate
Hekate’den bahsedeceksek öncelikle içinde bulunduğu teslis kavramından bahsetmemiz gerek. Yalnızca Yunan mitlerinde değil, birçok farklı mitoloji içinde de yer alan teslis anlayışı; birbirini tamamlayan ve bu sebepten çoğunlukla beraber tasvir edilen üç varlıktan bahseder. Hekate için önemli olduğunu söylemiştim ya, öyle ki Hekate’ye “üç vücut” anlamına gelen Trimorphis de deniyor. Dâhil olduğu üçlü ise hem çok havalı hem de önemli. Hekate, Selene ve Artemis’ten oluşan bu üçlüden hep beraber “Ay Tanrıçaları” olarak bahsediliyor. Aralarında en ünlü olan sanırım Artemis zira kendisi avcılık ve okçuluk ile ilişkilendirildiği ve Apollo’nun ikiz kardeşi olduğu için mitlerde bol bol yer alıyor. Kendisinden daha az şöhrete sahip olan, suya sabuna dokunmadan mutlu mesut yaşayan Selene ise yalnızca ay tanrıçası olarak tanımlanıyor. Kendisi güneş tanrısı Helios’un kız kardeşi. Aralarından bugün bahsetmek istediğim Hekate ise ay, bereket, büyü, bitkiler ve cadılık gibi birçok kavram ile ilişkilendirilen bir Yunan tanrıçası.
Bazı kaynaklara göre Mısır’daki bereket tanrıçası Heqet’ten, bazı kaynaklara göre ise Anadolu’daki mitlerden kopup gelen bir tanrıça Hekate. Onun geçmişi o kadar karmaşık ki Hesiodos haricinde açık ve net soy ağacı bulmak imkansız. Her daim tanrıça olarak da resmedilmiyor mesela; bazıları Hekate’nin, titanlara karşı olan tanrıların büyük savaşı Titanomache esnasında tanrıları desteklediğini, böylece aslında titan olan kökenini reddettiğini ve tanrıların arasında kendine bir yer edindiğini söylüyor.
Kendisiyle ilişkilendirilen obje de hançer. Yalnız burada şiddet getiren bir obje olmaktan çok bitkileri kesmekte kullanıldığı için yararlı bir araç olarak düşünüldüğünü belirtmekte fayda var. Ayrıca hançer büyü ve ruhun da sembolü de olabiliyor. Örneğin, cadılık ile ilgilenenler için Athamé adındaki siyah hançer önemlidir zira ritüellerin çoğunda o kullanılır. Yani, hançer ile Hekate’nin bağdaştırılması kaçınılmaz sanırım. Bunun dışında bir de yılanlar ile tasvir edilir Hekate, bunun sebebi de eski inançlara göre yılanların ruhların varlığını fark edebilmesi. Aynı kendisi gibi.
Cadılık tanrıçası dedik, cadı yönünden çok da bahsetmedik. Yalnız burada bahsedilen cadı, Disney filmlerindeki o kocakarılar gibi tasvir edilmiyor. Örneğin, hazır bitkilerden de bahsetmişken, Hekate’nin bir cadı olarak iyileştirici olduğuna inanıldığını da belirtmem gerek. Zira farklı malzemeleri karıştırarak elde edilen iksirlere bir dönem “ilaç” gözüyle bakılıyordu- aynı şekilde Hekate’nin yaptığı iksirler de içenleri iyileştirir denirdi. Uzun tırnaklarıyla prensleri kurbağaya dönüştüren korkunç bir cadı değildi yani. Daha yumuşak huylu ve yardımsever birisi olarak görülüyordu.     Hades’in krallığına dilediği gibi girip çıkabildiği için Hekate, iki dünyayı birbirine bağlayan köprü olarak da görünüyordu. Böylece Hekate’yi ritüellerine dâhil edip ondan yardım isteyen insanlar, ruhlara daha da yakın hissediyorlardı kendilerini. Bunun gibi sebeplerden, cadılık yapanlar ona zaman zaman “Her Şeyin Annesi” de derlerdi. Zira hem ruhlar dünyasını hem de insanların dünyasını görebilen bir tanrıçaya “evrendeki her şeyin sahibi” gözüyle bakılmasını garipsemezsiniz.
10 notes · View notes
no-casi · 7 months ago
Text
Primero estaban los Poetas como Homero y Hesiodo, los cuales se creían eran los intérpretes de los DIOSES. Los traducía como mitos en sí, luego se hizo una teología, (una genealogía de los mitos, que los ordenaba).
Los mitos eran los relatos sagrados en un pasado impreciso constituidos por dioses, Zeus, como el más poderoso de todos. Explicaban de manera sobrenatural el origen del todo junto con reglas de comportamiento.
En ASIA MENOR y GRECIA en el siglo VII a. C. donde ya tenían una organización social, un comercio donde se intercambiaban culturas, el fin de una cultura mísetica impulsó la búsqueda de MITO a LOGOS, como una búsqueda de explicación lógica y racional del todo.
EGIPTO Y CHINA, según historiadores, aportaron para este paso, en los siglos VI y VII a. C. adoptando la racionalización del mundo, el origen del cosmos y el sentido de la vida.
— PASO DEL MITO A LOGOS. POR MI. :))
11 notes · View notes
lizhly-writes · 9 months ago
Text
original fiction yayyyy.  more stuff from this specific verse here. 
The acolyte of Lord Takastos is slight, blank-faced, and twitchy.  She does a good job at pretending she’s not that last one, but anyone who gets a good look at her hands knows it’s a lie.  They’re always moving, all half-strangled spasms, even as she folds them neatly behind her back.
She actually jumps when Charis calls out to her, which is really very funny. It becomes a little less funny -- just a little! -- a second later, when the acolyte jerks her fingers in a familiar way and suddenly her hands are full of knives.
Charis goes mildly cross-eyed to examine one pointed at her nose.  It’s a pretty, delicately-formed thing, crystalline structure and startlingly translucent, like clouded glass.  Enchanted, maybe, judging from faint chill emanating from it. It’s an interesting choice, for an acolyte of Lord Takastos.
“Hmm,” she says, “Is this what you’re always stopping yourself from doing during council meetings?  Pulling knives out on people?  I suppose that would be a little too exciting for everyone’s taste, wouldn’t it?”  
Takastos’s girl eyes her warily for a moment, then makes a fascinating flicking motion that hides her knives from sight.  “Acolyte Charis.”
“Oh, you remember me,” Charis says, delighted.  “I didn’t think you would.  Did I stand out?  What did I possibly do to catch your attention?”
“Where’s the other one,” Takastos’s girl says flatly.  Her eyes dart around, as if looking hard enough would let her spot ‘the other one’.  Which she won’t.  Lord Takastos grants no extrasensory abilities to his followers, and without them, she doesn’t have a chance catching an acolyte of Lord Astreknos that doesn’t want to be seen.
“Hello,” Hesiodos says, strolling out of the shadows on cue.
“You,” says Takastos’s girl, with barely a change in expression. Maybe she flinches, maybe her jaw is clenched a little tighter, but those are tiny, barely noticeable things.  No jumping this time, which is disappointing.  
Charis really did give her too much warning by showing up first.  She should have just come in with Hesiodos.  Presented a united front.  Made sure that there were two people appearing unexpectedly and undetectably from nowhere instead of one.  
Admittedly, a bigger surprise might have meant an extreme enough reaction where Takastos’s girl would’ve actually stabbed them, but still.  At least it would be more interesting.
“Greetings to the acolyte of Lord Takastos,” Hesiodos says, with the pretentious, sweeping Circian bow he’s gotten so fond of.  Grudgingly, Charis does the same.
“Greetings to the acolytes of Lord Astreknos,” Takastos’s girl says, her own bow far more sparse and traditionally Effysic.  She comes up narrow-eyed and thin-lipped, dissatisfaction clear. “It’s just you two?”
“You know, I feel like I should be offended,” Charis muses, crossing her arms.  “What do you mean, just you two.”  They’re no champions, but Charis and Hesiodos are favored.  They’re strong -- an acolyte of a god as good as dead has no right to ask for more.
Hesiodos smiles, smooth and polite and bland.  “I assure you that we’ll be enough for your needs.”
“Is that so,” Takastos’s girl says, expression unchanging.  “Did your god tell you what those needs are?”
“Not at all,” Charis says, smiling with all her teeth.  “I don’t suppose you’ll enlighten us?”
The acolyte of Takastos pauses.  Her face briefly contorts into something very much like rage.  For a moment, it looks like she’s going to scream.  Charis waits curiously for it, but in the end, she’s disappointed.  All that happens is that Takastos’s girl pinches the bridge of her nose with a sigh.  “You’re acolytes of the god of secrets, aren’t you?” she says sourly.  “Isn’t it your job to figure it out yourself?”
Well.  Clearly, this is going to be fun.
6 notes · View notes
toskas-world · a year ago
Text
Tumblr media Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Hesiodos, Theogonia.
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Babil Yaratılış Destanı - Enuma Eliş.
Tumblr media Tumblr media
Tevrat.
Yerin, göğün ve evrenin "yaratılışı."
23 notes · View notes
bedrierdem · 7 months ago
Text
***Uygun ölçümü gözlemleyin, doğru zamanlama her şeyde en önemli unsurdur.***
Hesiodos
15 notes · View notes
polemik · a year ago
Text
youtube
Utanç yoksullarda, pervasızlık zenginlerde bulunur.
Hesiodos.
Hem de milattan önce 700 civarı söylemiş, yani neredeyse üç bin yıl önce.
Antik Yunan şairi Hesiodos tankla gelmiş.
9 notes · View notes