Visit Blog
Explore Tumblr blogs with no restrictions, modern design and the best experience.
#mario Fortuny
montmartre-parapluie · 3 months ago
Text
So, someone has been Lurking a round the Shadow and Bone fandom - mostly inspired by the fabulously talented @orlissa’s and @jomiddlemarch ‘s glorious fics, which give a GREAT nod to a more historically grounded Grishaverse. And... I do keep going to Pinterest and staring at pretty gowns, (coincidentally in shades of gold and black)... so...
Oh, what the hell. I make no apologies, people. This mad historical fashion dump is my ‘give Alina ALL the imposing gowns and elegant outfits’ -and possibly a shadowmancer husband post...
A Radiant Ballgown - Literally!
Tumblr media
First off, I COULDN’T pass up this gown! It was designed by Charles Frederick Worth for an 1883 fancy dress ball in New York for one of the Vanderbilts, who appeared as the personification of “Electric Light”.
This was a very cutting edge costume for the time. The dress even came equipped with a battery to power an electric torch carried in one hand.
(But who needs batteries when you’re a Grisha Sun Summoner?)
It’s a glorious combination of butter yellow and white silk, with hints of lustrous black velvet at the hem. The spangled gold embroidery all over the gown would glitter under strong light - which is just PERFECT for a Sun Summoner to wear whilst demonstrating her powers. It’s also no bad outfit to wear if you have Unresolved Sexual Tension with your shadowy nemesis whilst dancing in the midst of a decadent Lentsov masquerade ball. This gown sort of begs for that kind of high-melodrama!
Keftas Galore...
Now, I don’t know whether I’m subconscious channelling some ‘last days of the Romanovs/Anastasia’ vibes when I think about keftas for Alina...
Tumblr media
(Not ... quite what I’m going for)
but... I ended up looking at Paul Poiret Edwardian evening coats for inspiration, and oh my goodness, the sheer luxurious drama of them all!
Tumblr media
Grisha keftas... because they’re worth it. (The one on the right feels very ‘Decadent Tango with the Darkling’ to me)
Tumblr media
I mean, if you’re going to have to rule as a benevolent dictator with your shadowmancer husband after overthrowing a corrupt regime in order to protect Grishakind and Ravka, you might as well look amazing while doing it, right? In colours which show how you “balance” each other out...
Tumblr media
The gorgeous yellow velvet robe on the right looks like maybe the costume designer from Shadow and Bone used it as inspiration for Alina’s gold kefta? either way, the black appliqué is GORGEOUS. And I would wear it in a heartbeat.
Plus, if you couple them with the breathtaking Mario Fortuny gowns of the late teens/early 20s, it gives a gorgeous look that very much plays into the ‘Sankta Alina’ image...
Tumblr media
They come in gold and black, for choosing your look: ‘Sun Summoner’ or ‘Dark Bride of the Starless Saint’.
Tumblr media
I have to admit, my shipping brain chose these last couple of fluttery dressing gowns for the fact they would be very tactical for persuading Aleksander to stop working on his battle strategies and come to bed.
I’m sorry. i’m trash.
A massive, massive thank you to all the wonderful fic writers out there!
97 notes · View notes
rimadadenji · 3 years ago
Photo
Tumblr media
Rima Dadenji, my personal impressions and details from “Fortuny, un Espagnol à Venise” (Fortuny, a Spaniard in Venice) exhibition, private view, at the Palais Galliera, Paris, 2017. I love Mariano Fortuny’s work for various reasons, I’ll quickly jot down a few: Mariano Fortuny y Madrazo (1871-1949) was born in Granada, Spain (Allah gave me the tangible miracle I’ve been waiting, striving for, all my life, in Granada), his father, the Catalan painter Mariano Fortuny y Marsal (1838-1874), died when Mariano was three years old, the family then moved to Paris and later settled in Venice in 1888 (I’ve lived in Lido di Venezia and know the laguna by heart). Mariano Fortuny started out as a painter, then worked as a photographer, a furniture and lighting designer, a theatre and opera scenographer, a costume designer, before focusing on textile and fabrics and inventing new methods of textile dyeing and of printing processes onto fabrics (he was basically researching light). He was inspired by Minoan culture (I love Crete!), Japan (I love Japan!), and Islamic and Arab design. Palais Galliera completely omits the Islamic and Arab influences and changes it to Byzantine and Persian in their booklet although there are djellabas, abayas and burnous by Mario Fortuny exhibited within their retrospective - this intellectual dishonesty is very characteristic of the museum-curating industry in France. Not only was Mario Fortuny born in Granada, where their family house was filled with Hispano-Arab design, pottery, metalwork and armoury, and he often depicted Arabs in his paintings (see for example Arab chief) but Venice, at that time, had a long tradition of trade with Al Andalus and the Ottoman Empire — Mario Fortuny had extensive exposure to Muslim and Arab fashion and design in Venice as well. In fact Venetian architecture is very influenced by Islamic architecture. I studied a full semester in Venice (fall and winter and then I graduated there) and I still remember whenever the laguna was covered with fog, I’d get this instant visual illusion, like a mirage, that I was approaching Istanbul whilst on the traghetto, same in Piazza San Marco I’d get visual flashbacks of the Ottoman porticos around the holy Kaa’ba in Mecca.
You browse any publication/documentation on Mario Fortuny in Spanish and in Italian (and perhaps even in English but I haven’t had the time to check) and you can read how of all non-Western cultures, the one Mario Fortuny appreciated the most was the Islamo-Arabic — it’s quite obvious when you view his entire oeuvre. He created textiles with Islamic Arabic calligraphy, like how demented must one be to willingly lie and erase this knowledge in a curated retrospective and therefore humiliate themselves (I’m fully using ‘demented’ here in its old Latin meaning). This erasure is appalling but not surprising, it’s actually the ‘default’ in any exhibition and publication related to Islam and/or Arabs, in France. It’s the country that censors, distorts, confabulates and obliterates the most (on par with the British). Lastly, Mariano Fortuny inspired Issey Miyake (whose work still fascinates me) with his Pleats Please, amongst others fashion designers. I love Japanese design, and I appreciate the gracious rapport between Japan and the Khaleej and their creative collaborations.
Fashion to me is how I present myself to pray to Allah, and how I choose to position and distance myself in society, many of Mariano Fortuny designs accommodates my preferences, and that’s why I love his work.
13 notes · View notes
tweeeternity · 3 months ago
Text
Tumblr media
Tumblr media
Tumblr media
Tumblr media
Mario FORTUNY~
One of my FAVORITE Textile🎆🎆🎆🎆 Designers~
2 notes · View notes
javisuzumiya02 · a year ago
Note
Y la Voz de Lincoln adulto? :3 me gustaría que fuera de Mario castañera
No quiero que se oiga como Goku, ya habia pensado que su voz fuera la de Enzo Fortuni. 
3 notes · View notes
Text
Los Pumas: comenzó la era de Mario Ledesma como entrenador, con desafíos a corto plazo
Tumblr media
La exigencia del desafío obliga a mirar al corto plazo, pero el proyecto excede la coyuntura. La era Mario Ledesma al frente de los Pumas comenzó formalmente ayer con un plantel de 36 jugadores que incluyó a casi la totalidad de los que actuaron para Jaguares y varios que recibieron su primera convocatoria al seleccionado mayor.
El Personal Rugby Championship será el primer gran compromiso del nuevo staff y entre la prolongada estadía de Jaguares en el Super Rugby, donde alcanzó cuartos de final, y la demora en la rúbrica de Ledesma, efectivizada el miércoles cuando ya habían comenzado los entrenamientos físicos, el tiempo de preparación para el debut es exiguo. El sábado, un plantel reducido partirá hacia Durban para jugar el 17 del corriente ante Sudáfrica.
Para entonces, Ledesma espera contar con dos refuerzos extra: Juan Figallo y Ramiro Herrera, según él mismo confirmó en una entrevista televisiva. Haciendo uso de la excepción que contempla la UAR a la restricción de convocar a jugadores que actúan en Europa por causas de fuerza mayor, el flamante entrenador convocó a estos dos pilares para reforzar una primera línea que, más allá de los titulares, carece de jugadores con roce internacional.
"Estamos esperando la respuesta de los clubes", informó el presidente de la UAR Marcelo Rodríguez a LA NACION. "El planteo ha sido tenerlos disponibles para la primera fecha del Rugby Championship".
De acuerdo al inciso 23 de la Regla 9 de World Rugby, los clubes están obligados a liberar a los jugadores que la unión solicite para las seis fechas del Personal Rugby Championship, pero deben ser notificados 14 días antes. La UAR apeló a "la buena voluntad" de los clubes para tenerlos a disposición antes de ese plazo. De lo contrario, deberían sumarse directamente en Sudáfrica pocos días antes del Test. A cambio, aceptaría liberarlos en alguna de las ventanas (por ejemplo, Figallo podría estar en la gira por Nueva Zelanda y Australia y Herrera en los últimos dos partidos en casa ante los mismos rivales). El salteño de Saracens no juega en los Pumas desde el Mundial 2015, mientras que la última aparición del ex Hindú data del Rugby Championship 2017, luego del cual se fue a Stade Français.
Los 36 convocados se entrenaron ayer en Newman, un ensayo cerrado a la prensa. Entre ellos hay 10 que no tienen experiencia en el seleccionado. Algunos tuvieron participación en el Super Rugby este año: el apertura Joaquín Díaz Bonilla, el pilar Juan Pablo Zeiss y el hooker Diego Fortuny (un partido). Rodrigo Bruni ya había estado en la convocatoria de noviembre pasado y estuvo todo el año involucrado en el plantel de Jaguares. Y seis fueron promocionados de Argentina XV, más pensando en el futuro que en este certamen: los pilares Marco Ciccioli (CASI), Lucas Favre (Lomas) y Mayco Vivas (Atlético del Rosario); los segundas líneas Ignacio Larrague (CASI, con experiencia en Jaguares en 2017 y una aparición en el banco de Pumas) y Franco Molina (Jockey de Córdoba), y el tercera línea Santiago Grondona (Champagnat), dos de los cuales jugaron en junio el Mundial Juvenil con Pumitas (Vivas y Grondona).
Es improbable que de este último grupo de seis jugadores alguno vea acción. Su inclusión responde antes bien para que continúen sumando roce y puedan servir como recambio a futuro.
Además, aparece por primera vez en el año Tomás Cubelli, que se sumó este año a Jaguares pero no pudo jugar luego de la lenta recuperación tras la operación en el cuello en octubre pasado. Sólo pudo hacerlo para Argentina XV en el Sudamericano, la Nations Cup y la Summer Cup en Georgia.
Entre las ausencias se destacan las de Tomás Lezana y Leonardo Senatore, ambos lesionados. El santiagueño padece sinovitis en la rodilla derecha y el rosarino se recupera de un desgarro. Estarán disponibles para el segundo segmento del Rugby Championship, la gira por Nueva Zelanda y Australia. De los jugadores que actuaron en Jaguares esta temporada no figuran Javier Díaz (rotura de ligamentos cruzados), Felipe Ezcurra ni Felipe Arregui.
Siguen los nombres
Se espera que la UAR nombre a Gonzalo Quesada como entrenador de Jaguares en el lugar que deja vacante Ledesma. El ex apertura de los Pumas también se sumará al staff del seleccionado, que hoy cuenta con Nicolás Fernández Miranda, Martín Gaitán y Pablo Bouza, además de la colaboración de Diego Cash en el scrum. Para conocer quiénes acompañarán a Quesada en la franquicia, todavía habrá que esperar un poco más.
El viernes, la UAR anunció la firma de los jóvenes Emiliano Boffelli, Marcos Kremer, Bautista Delguy y Bautista Ezcurra hasta 2021. Resta conocer el destino de Agustín Creevy y Joaquín Tuculet, cuyos contratos vencen a fin de año.
1 note · View note
selenaznxb494 · 8 months ago
Text
Czy warto kupić Tekken 7
Ciągle wzdychasz do Tekkena 3 i chce ciż się godny następca? Zagraj w Tekkena 7. Mordobicia 3D to dla ciebie niezbadany teren? Zagraj w Tekkena 7.
Mogłoby się wydawać, że dwa wymiary na dobre zdominowały gatunek konsolowych bijatyk. Soul Calibur nie daje znaku życia, o Virtua Fighter pamiętają tylko najzagorzalsi fani, Dead or Alive 5 obrał kurs na niepewne wody zwane "free to play", zaś Super Smash Bros., Dragon Ball Xenoverse czy nawalanki spod znaku Naruto Shippudden to zawsze nieco inna bajka. Obecnie oczy fanów mordobić są skierowane przede wszystkim w stylu dwuwymiarowych tworów Capcomu (Street Fighter V, nadchodzący Marvel vs. Capcom: Infinite), NetherRrealm Studios (Mortal Kombat X, Injustice 2) i Arc System Works (Gulity Gear, BlazBlue), ale Namco Bandai ze swoim Tekkenem 7 właśnie udowodnił, że gra o tytuł Króla Żelaznej Pięści nadal nie dobiegła końca. Również wtedy tak najnowszy Tekken ma szansę skupić na sobie uwagę weteranów serii kiedy oraz mocnych nowicjuszy, oczekujących na efektowne konkurencje również masę grze do poznania.
Od premiery kanonicznego poprzednika z "szóstką" w tytule minęło już dziesięć lat (wersja arcade), co dobrze nie oznacza, że seria Tekken stała cały czas w tłu. Namco Bandai przez tę dekadę całkiem solidnie eksploatowało swoją flagową markę, wypuszczając kilka wersji Tekken 6 i Tekken Tag Tournament 2, tworząc karciankę, bijatykę free to play oraz kilka innych kilka czy dużo udanych eksperymentów. Tekken 7 został powołany do spędzania w 2015 roku oraz choćby na wersję konsolową przyszło nam czekać przez dwa biega (po drodze pojawiła się rozszerzona edycja zarezerwowana dla salonów gier), to efekt końcowy nie pozostawia wątpliwości, że developer nie próżnował.
youtube
Tekken 7 to występuje, na którą warto było wyglądać niezależnie od tego, czy zjedliśmy zęby na ostatnich częściach, czy tylko rozpoczynam naszą historię z tą serią; lubimy samotną naukę długich kombinacji, sieciowe turnieje, luźne stawianie na kanapie, lub po prostu chcemy się przekonać, co słychać u patologicznej rodziny Mishima oraz reszty Tekkenowej ekipy. Najnowsze dziecko Namco Bandai to rozbudowana, dopracowana również dokonana po brzegi treścią gra, która nie pozwoli oderwać sie z konsoli (albo peceta) przez długi okres. Nie wszystko się udało oraz dużo czynników można żeby wystąpić w korzystniejszy wyjście, ale pomimo wad Tekken 7 to znaczny chętny do tytułu najlepszej bijatyki bieżących lat.
Tumblr media
Jeżeli mieliście wtedy do działania z Turniejem o Tytuł Króla Żelaznej Pięści, to walka w Tekken 7 nie powinna być dla was zaskoczeniem. Więc w dalszym rozwoju trójwymiarowa bijatyka, w jakiej biorą się m.in. side-stepy, juggle oraz długie kombinacje ciosów – jeżeli przywykliście do Street Fightera czy Mortal Kombat, to wymagacie zapomnieć o dużych projectile'ach i kierowaniu ćwierć/półkółek na padzie. Kule ognia czasami przelecą przez ekran (głównie za sprawą gościnnego występu Akumy), ale takie razy pewność nie są esencją walki w walce Namco Bandai.
Tekken 7 zachował ducha wcześniejszych odsłon, co nie oznacza, że obyło się bez rozwinięcia (i tak obecnie bardzo delikatnego) systemu. Modelem są nowe techniki odpalane w sposobie Rage, czyli Rage Art i Rage Drive. Że nasz zawodnik zbiera baty, i bycie uszczupli mu się do około 25 procent, możemy zaczerpnąć ze osobnego ciosu (Rage Art), który jest aktualnym cięższy, im trochę energii wybiera się na pasku życia. Alternatywą dla Rage Art jest Rage Drive – potężna, ale często ryzykowna technika, która oznajmia swoje "dzieło" niebieską aurą spowijającą naszego zawodnika. Kolejną ciekawostką jest Power Crusher – technika pochłaniająca ciosy mid i high, ale przegrywająca z ciosami low i rzutami. Całe te zmianie stanowią doskonałe rozwinięcie Tekkenowej techniki a co najważniejsze, nie są istotne wyłącznie dla weteranów serii. Przykładowo Rage Arts można przypisać do pewnego przycisku, dzięki czemu nawet największy laik, który pozna prostą zasadę działania Rage Mode, będzie mógł odpalić widowiskową, i do tego skuteczną technikę bez potrzebie zapamiętywania konkretnych sekwencji.
Tumblr media
Widać wyraźnie, że Namco Bandai nie chciało dedykować swojej gry wyłącznie fanom pamiętającym początki serii z 1994 (!) roku. Bo choć to oni dużo docenią starania developera, który wprowadził na płytę mnóstwo treści, niedzielny fan bijatyk również nie powinien narzekać na ekskluzywny nastrój oraz za duży szczyt wejścia. Tekken 7 nie prowadzi za rączkę także nie oferuje łopatologicznych tutoriali, ale obecność trybu Practice należy zaliczyć na plus. Przystępnym wprowadzeniem do świata Tekkena jest ponadto wyjątkowy tryb fabularny, który i mówi co nieco o poszczególnych technikach. Jego niewątpliwą zaletą jest jednak – co oczywiste – opowiadanie historii rodu Mishima. Fabuła Tekkena 7 odbywa się po doświadczeniach z "szóstki", choć narracja nie jest regularna i drodzy nas zabierać w przeszłość. Story Mode to formalnie mieszanka filmików, statycznych obrazków z zwykłym narratorem w polu również obowiązkowych pojedynków, na jakie wielu miłośników części z pewnością ostrzyła sobie zęby. Niestety jednak tenże pomysł zarabia na pochwałę, wtedy w pracy nie istnieje szybko tak różowo. Fajnie, że poznajemy dalsze losy (i czasem wracamy do przeszłości) kultowych postaci, z patologiczną rodziną Mishimów na czele, jednak liczba absurdów, nudnych przerywników również nic niewnoszących walk sprawia, że w skrajnym rozrachunku traktuję Story Mode jako zmarnowany potencjał i "grę" na sam wieczór.
O dużo dużo cieszył się w zwykłym trybie Arcade, gdzie stajemy do konkurencje z pięcioma następującymi po sobie przeciwnikami. I teraz absolutnym strzałem w dziesiątkę wykazał się niepozorny Treasure Battle. Ta wiążąca zabawa wierzy w sensie sytuacje na rozgrywaniu kolejnych walk oraz kupowaniu skrzynek ze skarbami, w których znajdujemy lokalną walutę, elementy stroju czy inne upiększacze interfejsu. Niby nic wielkiego, tyle tylko, że Tekken 7 jest WSPANIAŁY pod względem możliwości dostosowywania wyglądu osoby (również nie tylko) do własnych potrzeb. To już nie ostatnie sezony, kiedy Jin kojarzył się z samą klatą i ognistymi portkami, a Paul Phoenix był synonimem motocyklisty z imponującą blondfryzurą. W kolejnym Tekkenie możemy zmienić praktycznie wszystko w postaci ulubionego zawodnika. Natomiast jeśli myślicie, że Tekken Tag Tournament 2 na Wii U przesadzał, ubierając Ganryu w strój Bowsera albo Heihachiego w Mario, to poziom zwariowania Tekkena 7 pewno istnieć dla was szokiem. Dość powiedzieć, iż w "siódemce" możemy kupować/odblokowywać okulary słoneczne, komiczne nakrycia głowy, sukienki (unisex), buty, karabiny, zbroje oraz wszą masę zakręconych dodatków w formatu wielkiej pizzy przyklejonej do pleców naszego pupila. Poszerzanie kolekcji akcesoriów dodatkowo elementów garderoby to wbrew pozorom świetna zabawa, oczywiście pod warunkiem, iż nie jesteśmy purystami przyzwyczajonymi do starego wyglądu poszczególnych bohaterów. Tak czy inaczej, Treasure Battle może wciągnąć na dalekie godziny a stanowi świetną odskocznią z drugich trybów. Zdobycie każdych przedmiotów zajmuje prawdopodobnie absurdalną ilość czasu, choć można spotkać w internecie na niską metodę zarabobienia fortuny w Treasure Battle bez potrzeby rozgrywania kolejnych etapów. Wystarczy mieć kontroler z możliwością turbo, wybrać Katarinę i dokonać, by cały czas spamowała combo 44444. https://pobierzgre.org/bijatyki/
Tekken 7 jest pierwszą propozycją dla samotników, jednakże nie da się ukryć, że esencją wszelkich bijatyk są starcia z żywym przeciwnikiem. "Siódemka" ma w obecnym punkcie dużo do powiedzenia, zarówno w branży lokalnej (kanapowe granie smakuje jak dawniej) jak oraz online. Kilka dni po premierze matchmaking i lagi wychodzące z połączenia sieciowego bywały bardzo intensywne, ale powinien być odpowiedniej projektuje również czekać na ostatnie, że Namco Bandai będzie rozwijało strukturę sieciową, jaka z pewnością przyciągnie masę użytkowników. Ponieważ jest tutaj wielu atrakcji: od szybkich, pojedynczych walk, przez walki rankingowe, aż po turnieje dla ośmiu graczy. Warstwa sieciowa Tekkena 7 jest prosta oraz życzliwa dla użytkownika, który potrafi podejrzeć poziom zaawansowania przeciwnika oraz wielkość jego sygnału. Możliwość tworzenia własnych turniejów, dla panów z listy znajomych lub zupełnie obcych graczy, to kolejne świetne rozwiązanie. Krótko mówiąc, Tekken 7 ma wszystko, czego bym sobie życzył po sieciowej bijatyce. Również gdy tylko twórcy uporają się ze obowiązującymi problemami (aktualizacje są dużo niż jakiekolwiek), to nic nie leżenie na ścianie, by regularnie badać swój stan w starciu z graczami z drugiego końca świata.
Jeżeli wyrośliście na Tekkenie i wciąż wahacie się, czy warto skorzystać po "siódemkę", to czym prędzej porzućcie wątpliwości. Tekken 7 to wykonywa kompletna prawie w dowolnym elemencie. Tradycyjna u podstaw, ale dobrze rozwijająca sprawdzoną formułę oraz nadająca zupełnie inne mechanizmy. Mnóstwo rzeczy do odblokowania (oprócz ciuchów oraz gadżetów m.in. wszystkie filmiki z ostatnich gier) wówczas nie tylko miły dodatek, ale ważna inspiracja do bycia długich godzin na tworzeniu kolejnych skrzynek. Niestety "siódemka" jest także nasze za uszami, żeby tylko przypomnieć bardzo wyboisty i nieprzemyślany tryb fabularny czy efekciarską, ale niezbyt imponującą oprawę graficzną. Gra używa na silniku Unreal 4 i choć niektóre techniki wywołują efekt "wow", toż nie napiszę, że wygląd samych osób czy aren zrobił na mnie dobre wrażenie. To dokładnie nie przekreśla przyjemności czerpanej z samego mordobicia. W ostatniej spraw Tekken 7 to prawdziwa moc również książka niezbędna dla miłośników gatunku jak i nowych pragnących zasmakować w trójwymiarowych bijatykach XXI wieku.
PS. Tekken 7 w grupy na konsolę PlayStation 4 jest wsparcie dla gogli VR, o czym informuje artykuł na okładce oraz indywidualna zakładka w menu gry. Podpinając PSVR do konsoli możemy zastosować z VR Viewer i VR Battle. Pierwszy dodatek to nic nowego jak możliwość oglądania wybranej osoby (np. po zakupieniu fikuśnego kostiumu) z jakiejś możliwej strony. Z kolei VR Battle to zabieg treningowy, w jakim przybliżamy lub oddalamy kamerę, włączamy slow motion itp. Żaden z obecnych dodatków nie skończył na mnie uczucia i pewnie, że zostały nałożone na grupę z świadomością o wyposzczonych posiadaczach PSVR. Ot, niewiele znacząca ciekawostka.
Ocena użytkowników 7/10
Wymagania sprzętowe Tekken 7
Minimalne: Intel Core i3-4160 3.6 GHz 6 GB RAM karta grafiki 2 GB GeForce GTX 660 lub lepsza 60 GB HDD Windows 7/8/10 64-bit
Rekomendowane: Intel Core i5-4690 3.5 GHz 8 GB RAM karta grafiki 3 GB GeForce GTX 1060 lub lepsza 60 GB HDD Windows 7/8/10 64-bit
0 notes
Text
Tumblr media
Tumblr media
Tumblr media
• Delphos dress.
Designer: Mariano Fortuny y Madrazo (1871-1949, Spanish)
Dress: 1912
Medium: Pleated silk satin with Murano glass beads and silver pigment hand-printed sash.
116 notes · View notes
rimadadenji · 3 years ago
Photo
Tumblr media
Rima Dadenji, matrice: pencil and ink on waxed canvas, my personal impressions and details from “Fortuny, un Espagnol à Venise” (Fortuny, a Spaniard in Venice) exhibition, private view, at the Palais Galliera, Paris, 2017. I love Mariano Fortuny’s work for various reasons, I’ll quickly jot down a few: Mariano Fortuny y Madrazo (1871-1949) was born in Granada, Spain (Allah gave me the tangible miracle I’ve been waiting, striving for, all my life, in Granada), his father, the Catalan painter Mariano Fortuny y Marsal (1838-1874), died when Mariano was three years old, the family then moved to Paris and later settled in Venice in 1888 (I’ve lived in Lido di Venezia and know the laguna by heart). Mariano Fortuny started out as a painter, then worked as a photographer, a furniture and lighting designer, a theatre and opera scenographer, a costume designer, before focusing on textile and fabrics and inventing new methods of textile dyeing and of printing processes onto fabrics (he was basically researching light). He was inspired by Minoan culture (I love Crete!), Japan (I love Japan!), and Islamic and Arab design. Palais Galliera completely omits the Islamic and Arab influences and changes it to Byzantine and Persian in their booklet although there are djellabas, abayas and burnous by Mario Fortuny exhibited within their retrospective - this intellectual dishonesty is very characteristic of the museum-curating industry in France. Not only was Mario Fortuny born in Granada, where their family house was filled with Hispano-Arab design, pottery, metalwork and armoury, and he often depicted Arabs in his paintings (see for example Arab chief) but Venice, at that time, had a long tradition of trade with Al Andalus and the Ottoman Empire — Mario Fortuny had extensive exposure to Muslim and Arab fashion and design in Venice as well. In fact Venetian architecture is very influenced by Islamic architecture. I studied a full semester in Venice (fall and winter and then I graduated there) and I still remember whenever the laguna was covered with fog, I’d get this instant visual illusion, like a mirage, that I was approaching Istanbul whilst on the traghetto, same in Piazza San Marco I’d get visual flashbacks of the Ottoman porticos around the holy Kaa’ba in Mecca. You browse any publication/documentation on Mario Fortuny in Spanish and in Italian (and perhaps even in English but I haven’t had the time to check) and you can read how of all non-Western cultures, the one Mario Fortuny appreciated the most was the Islamo-Arabic —it’s quite obvious when you view his entire oeuvre. He created textiles with Islamic Arabic calligraphy, like how demented must one be to willingly lie and erase this knowledge in a curated retrospective and therefore humiliate themselves (I’m fully using ‘demented’ here in its old Latin meaning). This erasure is appalling but not surprising, it’s actually the ‘default’ in any exhibition and publication related to Islam and/or Arabs, in France. It’s the country that censors, distorts, confabulates and obliterates the most (on par with the British). Lastly, Mariano Fortuny inspired Issey Miyake (whose work still fascinates me) with his Pleats Please, amongst others fashion designers. I love Japanese design, and I appreciate the gracious rapport between Japan and the Khaleej and their creative collaborations.
Fashion to me is how I present myself to pray to Allah, and how I choose to position and distance myself in society, many of Mariano Fortuny designs accommodates my preferences, and that’s why I love his work.
22 notes · View notes
Text
Argentina XV venció a Uruguay y quedó al borde de conquistar América
Tumblr media
Un paso más cerca. Argentina XV se quedó con un triunfo clave para volver a liderar en la región. El equipo dirigido por el expuma Ignacio Fernández Lobbe derrotó a Uruguay por 35 a 10 en Vélez y, a falta de dos fechas, quedó muy bien posicionado para quedarse con el Americas Rugby Championship.
Noticia en los últimos tiempos por algunas derrotas, como la sufrida ante Brasil el año pasado, el seleccionado argentino comenzó 2019 mostrando un alto nivel y superó con contundencia a los brasileños y Estados Unidos, que había sido su verdugo en las últimas dos realizaciones del certamen. Frente a Uruguay, el local no mostró su versión más pulida, pero le alcanzó para imponerse en el duelo de punteros.
Argentina XV se apoderó del desarrollo ni bien madrugó, con un try de Francisco Gorrisen a los dos minutos. Los Teros descontaron con un try de su medio-scrum, Tomás Inciarte, solamente una insinuación. Apenas tres minutos tardaron los argentinos en poner todo en orden con una excelente jugada colectiva que culminó con Julián Domínguez apoyando en una punta. Dos tries de maul, coronados por Lautaro Bávaro, cerraron el primer tiempo con 18 puntos de diferencia.
La segunda mitad mostró un deterioro pronunciado en el conjunto argentino, que estuvo indisciplinado y cometió errores de manejo. La defensa terminó siendo clave para sostener el triunfo sobre un rival aguerrido pero limitado en recursos. Un try de scrum a tres minutos del cierre aseguró el punto de bonus para el ganador.
Tumblr media
Se trató de un rendimiento irregular en un partido que despertó poco entusiasmo en la gente que acudió desde temprano al José Amalfitani. No le salió bien la apuesta a la UAR en su búsqueda de alternativas que aumenten el interés del público. Puso este partido como una suerte de preliminar del Jaguares vs. Bulls, con entrada libre y gratuita. La propuesta habría sido interesante de no ser por la diferencia temporal (cinco horas entre el final de un encuentro y el kick off inicial del otro) y el clima, que no acompañó. Apenas se llegó a ocupar un tercio de una platea.
Tres partidos, tres victorias y tres puntos de bonus. Argentina XV, un seleccionado de segunda línea que se nutre de Jaguares, jóvenes promesas y jugadores destacados del rugby local, empieza a olvidarse de las frustraciones recientes y acaricia un título de campeón que fue esquivo en los últimos dos años. Se disparó en la cima con 15 puntos, 5 de distancia respecto a Estados Unidos, que le ganó a Brasil en Texas por 33 a 28, y 8 respecto a Uruguay. Además, en Canadá, el anfitrión arrolló a Chile con un 56 a 0. Estos dos últimos son los restantes adversarios de Argentina XV, en condición de visitante y en los dos próximos fines de semana. Los norteamericanos suman 6 unidades; Brasil, 5, y los chilenos no tienen ninguna.
Tumblr media
La síntesis de Argentina XV 35 vs. Uruguay 10
Argentina XV: Martín Elías; Matías Osadczuk, Agustín Segura, Lucas Mensa y Julián Domínguez; Domingo Miotti y Felipe Ezcurra; Lautaro Bavaro (capitán), Benito Ortiz de Rosas y Francisco Gorrissen; Franco Molina y Carlos Repetto; Lucas Favre, Axel Zapata y Nicolás Solveyra.Ingresados: Diego Fortuny, Jerónimo Ureta, Marco Ciccioli, Tomás Cubilla, Javier Díaz, Facundo Cordero, Nicolás Sbrocco y Gregorio del Prete.Entrenador: Ignacio Fernández LobbeUruguay: Manuel Blengio; Federico Favaro, Joaquín Prada, Agustín Della Corte y Nicolás Freitas; Juan Manuel Cat y Tomás Inciarte; Leandro Segredo, Manuel Diana y Juan Manuel Gaminara (capitán); Juan Manuel Rodríguez y Gonzalo Soto Mera; Mario Sagario, Germán Kessler y Facundo Gattas.Ingresados: Juan Pedro Rombys, Santiago Civetta, Guillermo Pujadas, Joaquín Jaunsolo, Ignacio Rodríguez, Juan Ignacio García y Mateo MariEntrenador: Esteban Meneses.Primer tiempo: 2 minutos, gol de Miotti por try de Gorrisen (A); 16, gol de Miotti por try de Bavaro (A); 20, gol de Favaro por try de Inciarte (U); 23, gol de Miotti por try de Domínguez (A); 29, penal de Favaro (U), y 34, gol de Miotti por try de Bavaro (A). Resultado parcial: Argentina XV 28 vs. Uruguay 10.Segundo tiempo: 37 minutos, gol de Elías por try de Sbrocco (A). Resultado parcial: Argentina XV 7 vs. Uruguay 0. Amonestados: 25m, Repetto (A).Árbitro: Derek Summers (Estados Unidos),Estadio: José Amalfitani.
0 notes