Visit Blog

Explore Tumblr blogs with no restrictions, modern design and the best experience.

Fun Fact

In an interview with inc.com, David Karp (Tumblr's founder) admitted, "Being on computers all the time makes me feel gross."

Trending Blogs
#thron

Ich bau’ mir ein'n Palast aus all’ den Steinen auf mei’m Weg

Die Narben, die ich trage, sagen „Spar dir dein Problem!“

Enemy

0 notes · See All

Thorn ref sheet! Since people seemed to like her; I felt I needed to sit down and get her ‘look’ nailed. I like the idea she’s a bit small and child-like which unnerves a few people because of not just her giant head trap, but the Floran races general ferocity. Thorn herself is rather sweet. She’s more into adventures and wearing cute dresses. She has a slightly Gothic side but I can imagine her happily wearing pink and pastels so long as it has a spooky twist.

May come back to her in a bigger picture as I want to show off her ‘textures’ which would be a bit leafy and insect-like.

Thrown in some game screen shots which I really should have done for other ref sheets. But oh well.

The pet in this game is just called a ‘snake’ despite the fact it clearly has leafy ears.

Now the problem with all these recent ref sheets is that Hax my Hylotl ref sheet looks a little out of date. May have to re-visit her.

i-am-worm
13 notes · See All

Ich habe mir einen Thron aus meinen Narben und Wunden errichtet. Ein gigantisches Biest aus blutigen Metall, eisigen Schrauben und scharfen Kanten. Ob ich darauf Platz nehmen möchte? Natürlich.

tief-im-kaninchenbau
0 notes · See All

Alweer bijna een maand geleden (31-10) bezocht ik, samen met een vriendin, de voorstelling Thron van de Nederlands/Hongaarse choreografe Krisztina de Châtel in Cultura. Het ging om moderne dans. Tenminste, tot zover had ik mij van te voren in het stuk verdiept.

Het moderne genre roept een bepaalde verwachting bij mij op. Dan denk ik aan choreografieën waarbij mensen hun ziel en zaligheid in de dans gooien. Dramatische moves, zonder dat deze in een vaststaand patroon zijn gegoten. Bewegingen gaan alle kanten op, net zoals de emoties die daarbij loskomen. Kijkers hebben geen idee van de passen die de dansers hen over een paar seconden zullen voorschotelen.

Thron bewees totaal het tegenovergestelde van zo’n soort moderne dansvoorstelling te zijn. Vijf dames, keurig gekleed in een witte blouse en nette pantalon, voerden de choreografie uit. Deze speelde zich af op het toneel, in een uit platte planken samengesteld vloerpatroon (zie onderstaande foto, 1984). De gehele dans bestond uit simpele, strakke passen, die constant werden herhaald. Eerst dacht ik nog: “Ah, ze beginnen rustig aan. Laten ons even inkomen met hun onophoudelijke manier van verplaatsen binnen het toneellabyrint.” Klik-klak. Klik-klak. Het ging maar door. Heel af en toe vond er een minimale verandering in hun bewegingen plaats. Een been zwaaide naar links. Op de momenten van zo’n kleine variatie, schoot ik even ‘wakker’. Na de eerste twee van deze out of trance-momentjes, vroeg ik mezelf hoopvol af: “Worden de moves eindelijk wat losser? Wat minder strak, wat meer onvoorspelbaar?” Helaas gebeurde dat niet. Bij elke terugkerende beweging die de dames maakten, werd mijn onrust groter en groter. Hoe lang keken we hier nu al naar? 20 minuten, een uur, nog langer dan dat? Mijn oogleden werden zwaar. Er was meer afwisseling in danspassen nodig om ze lichter te laten voelen. Deze behoefte werd echter niet vervuld. Om even op iets anders te hoeven focussen, bestudeerde ik de gezichten van de dansers. Totaal uitdrukkingsloos. Waar is de expressie, het vuur of het verdriet in hun ogen? De muziek die zich tijdens Thron afspeelde, gaf me kippenvel. Op een nare manier. Werkelijk niets leek, in mijn opzicht, prettig te zijn aan het tafereel dat op het toneel plaatsvond. Deze voorstelling, die aanvoelde als een soort eindeloos overslaande langspeelplaat, was niet mijn ding. Al hoefde ik dat waarschijnlijk niet eens te bevestigen…

Tegelijkertijd besefte ik hoe ontzettend knap het is om deze choreografie uit te voeren. Ondanks dezelfde soort passen die de dansers maakten, gebeurden deze niet constant op dezelfde plek in het plankenlabyrint. De ‘lijnen’ van de dames veranderden regelmatig en soms dansten ze, op een net iets andere tel, in canon. Probeer dan maar eens niet in de war te raken! Aan het einde van Thron kwamen twee dansers naar beneden om met geïnteresseerde bezoekers over het stuk te praten. Blijkbaar was het voor hen noodzakelijk om te blijven tellen tijdens het dansen. “Als je even je gedachte laat afdwalen, dan ben je eigenlijk meteen de draad kwijt,” legde Marina Bilterijst uit.
Dat zou een ramp zijn. Als je namelijk één foutje maakt, dan zit je naast ‘jouw’ maat en kom je direct in de knoop met de andere dansers. Choreografe De Châtel, de bedenker van Thron, liet niet voor niets weten dat het een veeleisend en technisch heel zwaar stuk is. De focus die je als performer voor deze dans moet hebben, is bijna onmenselijk. Toch is het de dames gelukt om de hele choreografie in ongeveer 5 weken te leren! Erg indrukwekkend, ik kan niet anders zeggen.

Feit blijft dat de bewegingen te strak waren en de herhaling van de passen te lang duurde naar mijn smaak. Al neemt dat natuurlijk niet weg hoe getalenteerd deze
dansers zijn en hoe bizar het is om 1,5 uur lang in de perfecte concentratiebubbel te kunnen blijven.

image
0 notes · See All
Next Page