Tumgik
#Monsieur Z
box-full-of-dolls · 10 months
Text
Tumblr media
Monsieur Z Cool It (2006)
103 notes · View notes
debrink · 1 year
Text
Tumblr media
Mont Blanc / Aiguille du Midi
Chamonix
~ Monsieur Z
2 notes · View notes
leloupdebout · 12 days
Text
Tumblr media
1 note · View note
miraculousbohemian · 2 months
Text
ok so escaping the confines of the math side of YouTube on which I was supposed to be on today ended up with me being obsessed with an alternate universe where Nick survives and gets called Scar Nicholas, reestablishes the Russian Empire, now a better ruler, and the entirety of Europe is falling apart but Russia is just chilling?
Hitler didn't enrage his father, so he didn't punish him severely here, so he did become an artist, getting commissioned by Nick a few years before the Great War, and then when the war does break out, he gets rejected from the AUSTRIAN army, goes Indy Jones for a few years, discovers the reincarnation of Genghis Khan who is the fucking Mad Baron apparently, kills HIMMLER HOLY FUCK?! then finds the Ancient Aryan city INSIDE ANTARCTICA?
also Stalin is a priest here.
This is an Alternate universe series, also called the Scar Nicholas Saga by Monsieur Z on YouTube as far as I know, AND I'M OBSESSED?!?! but I do think it can be improved in some ways, example being Maria and Anastasia surviving since they were the longest lasting ones in our universe but I'll allow it if Nick has a badass scar on his right eye and Hitler isn't punished severely. And Stalin is a priest.
1 note · View note
olivrsm · 1 year
Text
Tumblr media
73 notes · View notes
posies · 2 years
Text
okay there's nothing actually wrong with it, but it does kinda pain me to see those doll customizers who take very interesting stylized dolls and then just like yassify them LOL. like when they hyper-detail them to be more realistic and kinda make them look like someone out of a magazine. but i think the reactions from other people tend to annoy me a lot more than the artists themselves.... it ends up being one of those things where people think that artists who do realism are inherently more skilled than artists who have a more simplified style. you know
4 notes · View notes
whydoiexist81 · 8 days
Text
she croque on mon sieur till i bechamel
0 notes
amniotic · 25 days
Text
Strawhat Pirates mixtape 𓇼 ⋆。˚ 𓆝₊⊹𓆉︎
i'm very normal about them, so i made a mixtape for the strawhats. this is more like a OPLA mixtape cause i'm still in alabasta in the animé akjjassja ⋆。𖦹 °.🐚⋆❀˖°
˗ˏˋ listen here ˎˊ˗
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Sanji
Good old fashioned lover boy - queen Valentine - Laufey Algo contigo - Rita Payés Can't help falling in love - Elvis Presley Hey Lover - The Daughters of Eve O' Sarracino - Renato Carosone Me and my husband - mitski The other woman - lana del rey Mio Amore- the flamingos Sway - Dean martini Washing machine heart - mitski
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
luffy
Nuestra canción - monsieur periné Hijo del sol luminoso - Joe Vasconcellos Pregon para iluminarse - Los Jaivas You've got a friend in me - Cavetown Hypeboy - Newjeans Music for a sushi restaurant - Harry Styles Hopes and Dreams - Toby Fox Hunger - Aurora The mother we share - CHVRCHES 愛彌々 - Mongol800×Wanima
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Zoro
No Church in The Wild - JAY-Z Leave my body - florence + the machine Die for you - the weeknd STRONG - Miyavi Guy.exe - superfruit I love you, i love you, i love you, i hate you - Miyavi Yo no soy celoso - Bad Bunny Espada - Javiera Mena No Tengo dinero - Juan Gabriel King of Lionheart - Of Monster and Men Hasta la raíz - Natalia Lafourcade
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Usopp
Lies and truth - L'arc~en~Ciel I'm not calling you a liar - florence + the machine Cloud 9 - Beach Bunny Friday I'm in Love - The Cure No hace falta - Monsieur Periné Soldier, Poet, King - The Oh Hellos Teenagers - My chemical romance Rabbit Heart - Florence + the machine Starman - Seu Jorge
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Nami
Dangerous Woman - Ariana Grande Are you Satisfied - Marina Vine Solita - Natalia Lafourcade Diamonds are a girl's best friend - Marilyn Monroe Dog Day are Over - Florence + the machine The River - Aurora Free - Florence + the machine Entre el mandarinal - Daniel toro Little Talks - Of monster and Men Ïf We All Die Tomorrow - Tom Rosenthal
35 notes · View notes
prince-in-splendour · 1 month
Note
Hey Carbuncle! Your friend is here; you want them to come down or you to come up? I'll come get you if it's option two. 👍
@suddenlyauntiemaya
oh, um...monsieur fidget can come down here, if that's okay. ...i dunno if i'm ready to come out.
@med-anon-z
44 notes · View notes
dearorpheus · 1 year
Note
(that last anon again) Thank you so much for the recommendations! I'm truly in awe of how well read you are and how thorough your answers are. May I ask if you have any fiction recommendations with the same themes?
(following on from this ask)
hi!! you're very kind, apologies for taking so long to get back to you! i've been snowed under with assignments+readings for uni and the slowly encroaching exam crawl... but yes absolutely♡
- The Story of O, Anne Desclos - The Bloody Chamber ; The Infernal Desire Machines of Doctor Hoffman ; The Passion of New Eve, Angela Carter -> Angela appreciated and referenced symbolist artists like Rops:
Tumblr media Tumblr media Tumblr media
Woman Putting on Costume, 1848-1898, Rops; The Bloody Chamber, Angela Carter; excerpt from Romana Byrne's Aesthetic Sexuality: A Literary History of Sadomasochism (mentioned in previous ask) which seems esp pertinent given the Bloody Chamber is a Bluebeard tale (but which is actually referencing Story of O)
I also mentioned Giger in the previous ask, and Hans Bellmer was an influence of his whom I enjoy viewing alongside Rops...
Tumblr media
this is Sans Titre (Jeune Fille et la Mort), 1963
- The Torture Garden, Octave Mirbeau
Tumblr media
(Le Jardin des supplices (1976) dir. Christian Gion; screencap from estateofinsanity)
- Exquisite Corpse, Poppy Z. Brite - Necrophilia Variations, Supervert - Story of the Eye; My Mother, Madame Edwarda, The Dead Man; Blue of Noon, Bataille - Justine, or The Misfortunes of Virtue ; Juliette ; 120 Days of Sodom, Sade - The Claiming of Sleeping Beauty, Anne Rice -> supplement w Sleeping Beauty (2011) dir. Julia Leigh - Venus in Furs, Leopold von Sacher-Masoch - Monsieur Vénus, Rachilde - Le Necrophile, Gabrielle Wittkopp - The Apprenticeship of Big Toe P, Reiko Matsuura - The Damned ; Against Nature, Joris-Karl Huysmans - Empire of the Senseless, Kathy Acker - Crash, J.G. Ballard (+ the Cronenberg of course) - Salomé / Teleny, or the Reverse of the Medal, Oscar Wilde - La Morte Amoureuse, Théophile Gautier
Tumblr media
^Romuald bitterly remembers his lost love, 1904, Eugène Decisy—his etchings for Gautier's story are beautiful (x, x)
- The Image, Jean de Berg - Trois Filles de leur mère, Pierre Louÿs - House of Incest, Anaïs Nin - My Dark Vanessa, Kate Elizabeth Russell - Naomi, Jun'ichirō Tanizaki - “Dolores”, Algernon Charles Swinburne:
Tumblr media
-> first of many stanzas^ ; I also like his “Laus Veneris” - Trouble Every Day (2001) dir. Claire Denis - Belladonna of Sadness (1963) dir. EIichi Yamamoto
Tumblr media
(screencap from eternal--return)
- Nekromantik (1988) dir. Jörg Buttgereit - Thirst (2009) dir. Park Chan-wook -> supplement w Zola's Thérèse Raquin and In Secret (2013) dir. Charlie Stratton
102 notes · View notes
prepolyglot · 1 year
Text
Making Nouns Plural in French
Most nouns in French are made plural by simply adding a silent -s to the singular form:
la famille -> les familles un élèves -> les élèves
Nouns ending in -s, -x, or -z remain unchanged in its plural form:
le corps -> les corps le prix -> les prix le nez -> les nez
Nouns ending in -eau add -x to the plural form:
le bateau -> les bateaux l'oiseau -> les oiseaux
Nouns ending in -eu add -x to the plural form:
le jeu -> les jeux le lieu -> les lieux
Exception: le pneu -> les pneus
Nouns ending in -al change to -aux in the plural:
l'animal -> les animaux le journal -> les journaux
Exceptions: le bal -> les bals, le festival -> les festivals
Nouns ending in -ou add -x to the plural:
le bijou -> les bijoux le genou -> les genoux
Some nouns are always plural (such as les ciseaux, les gens, les lunettes).
Some nouns are singular but refer to a group of people (le public, tout le monde, le groupe). Singular verbs need to be used for agreement.
In French, last names do not add an -s in the plural unlike in English
Les Renard (The Renards) Les Lescaut (The Lescauts)
Some useful irregular plurals:
l'oeil -> les yeux le travail -> les travaux madame -> mesdames monsieur -> messieurs
Please let me know if there are any mistakes. Information gathered from here.
74 notes · View notes
medic-tf2-gayming · 10 months
Text
I feel like people see “difficulty spikes” as inherently bad game design- something that should be avoided when making a game, but I honestly don’t agree with this view. I think that there are plenty of reasons that a game can include sections that seem overly difficult for the game’s skill progression and have it be a net positive for the game.
First off, a difficulty spike early on can be a necessary push to force players to familiarize themselves with the controls. Celeste, for instance, is a very execution-heavy game, but if you pick it up for the first time, as with most platformers, you’ll make tons of misinputs starting off. This was an issue with me all the way until the badeline sequence for chapter 2. Towards the end of it, there’s a very long sequence where you’re being chased downward by 5 of them, and while none of the jumps are very difficult, having to do all of them with no mistakes or be sent back to the start of such a long section makes it a very frustrating part, but by having to develop a muscle memory for that one section, I got a lot better with the controls, and suddenly had a lot fewer misinputs.
Another reason for early difficulty spikes is to encourage the player to interact with certain game mechanics. Pokemon generally isn’t a difficult game series by any stretch, but Ultra Sun & Ultra Moon stand out as one of the few exceptions, with the second island being particularly brutal. The fire-type and grass-type totems, which vary between game versions, all come with massive stat boosts, and ally pokemon to support them while also making it a 2v1. However, the fights become a lot more manageable if the player uses the Z-crystals they get right before each fight (since they get the waterium Z right before the fire type challenge and get the firium Z right before the grass type challenge), then it’s easy to make quick work of the fights. However, if the player wants to try and beat it without the generational gimmick, an entire team of 6 might lose even if they’re the same level as the totem.
Difficulty spikes don’t always happen at the start of the game though. Bug Fables has a TON of optional bosses that, if challenged as early as possible, are significant jumps in difficulty. The earliest, and most notable example of this is the devourer. Despite being challengeable as early as the halfway point of chapter 2, it’s harder than even the boss at the end of chapter 5. And the puzzle required to get to it isn’t easy either- although it can be trivialized by some of the movement abilities you get later on in the game, it can be rather tedious to challenge the boss as soon as possible, making the area feel untamed, off the beaten path, and somewhere you perhaps aren’t prepared for. But if the puzzle doesn’t deter you, the devourer itself most likely will. It’s got a ton of health, and a powerful attack that traps a party member, likely shutting down any plan you may have had to take it down with the limited skills and TP you have at this point in the game. It’s certainly POSSIBLE to beat it this early on, but it’s insanely difficult, and will most likely stick in the player’s mind when they find no choice but to come back to it later. By forcing the player to run away from an optional fight, the game not only encourages the player to come back later and keep exploring and revisiting difficult optional areas as they progress through the game and get stronger, but it also shows the player that running away is a perfectly acceptable option, especially for later optional fights like Monsieur Scarlet, who isn’t quite as much of a difficulty spike, but can still be ignored until later now that players don’t feel like they HAVE to beat him as soon as possible.
A similar situation exists in Fallout: New Vegas, where the player could technically march straight North to New Vegas, but it’s stupidly difficult to go the direct route, and the player is better off taking the long way around, finding the game’s various important locations and learning that their best option is usually to avoid fights as they manage their limited resources.
Even at the end of the game, a difficulty spike can be used to punctuate a story beat, usually to emphasize the scale of the obstacle the player is overcoming. In UNDERTALE’s genocide route, the player must kill every enemy in an area, thereby leveling up as much as possible, making most of the game’s bosses go down in one hit, save for just two of them. The once fun and unique fights being ended so unsatisfyingly is one of the ways the game discourages the genocide route, another one being just how difficult the other two are. Undyne the undying might be the thematic final boss, with all of monsterkind’s determination empowering her to make one final stand against the player before you wipe out everyone in the last area, but anyone who’s gotten past her knows she’s not the toughest bout in genocide- that award goes to Sans. Sans is a very notorious boss for MANY reasons, not the least of which is his difficulty, which for some people is enough to not get past that last hurdle. The player is designed to be at a disadvantage here, and Sans doesn’t exactly play fair either. If you want to beat him, then as the game says, you have to stay determined. If you really wanna see the ending so badly, you gotta EARN IT.
So you’ve beaten the game. Nothing left you haven’t conquered, right? Well, depending on the game, the hardest challenges don’t come until AFTER the main story is finished. This is generally more common in indie games, where the developers are passionate enough about the game being made and have enough flexibility in the release date to add in some extra challenges for diehard gamers that are ready for a sudden jump in difficulty in the postgame and are willing to claw through it to see everything the game has to offer. Hollow knight, for instance, is considered somewhat difficult just to beat the base game, but for those who were drawn to the game’s challenge and wanted more, the game’s DLC brought even bigger challenges, culminating in a boss rush where you fight all 48 of them, one after the other, with a final segment that’ll be a challenge for even the most seasoned gamer when you reach it for the first time. And honestly? It can be as big of a difficulty spike here as it wants, since the main story is already over, and this gauntlet is only there for people who WANT the extreme challenge. Now, although indie games tend to be more infamous for their brutal postgame content, perhaps the most famous bonus challenge comes from a time long before these games, one that if you ask your parents, they might still remember those 9 digits.
Mike Tyson’s Punch-Out comes from a time where games were about 260 kilobytes rather than 50 gigabytes, so developers needed to stretch 30 minutes of content into a 20 hour experience, and the most common way of doing so was making games really really hard. Even for that era though, MTPO is tough as nails, each fight enough to feel like a difficulty spike from the previous one in any other game. And even then, even with as unforgiving as the road to defeating Super Macho Man is, there’s still the fight with the titular Mike Tyson. And it’s built to remind you that you’re playing as a scrawny kid from the Bronx fighting Mike Fucking Tyson. And your first attempt is probably a recreation of how that’d go in real life. He hits you before you can even react. You go down instantly. Repeat two more times and you’ve lost in under a minute. That’s just how it went for most of Tyson’s opponents during the height of his career. Maybe you’d dodge once on your second or third attempt and take off a sliver of his health in a counterattack, but it’d still be a resounding defeat. You need basically perfect reflexes to dodge one of his punches, and getting hit even once in the first minute and a half is an instant knockdown. It’s not a fair fight. It’s a fight against Mike Fucking Tyson. I asked my dad about the game and he said “I must have put in that code in at least 300 times before I beat it. And I’d probably need to put it in 300 more times if I wanted to do it again today.” (He proceeded to try it on an emulator and then insist it wasn’t possible because there was like 2 frames of input lag, so I feel less bad about never making it past sandman). The point is, it’s one of the most difficult challenges in gaming. But it’s justified because it’s meant to feel like such a huge accomplishment when you finally do the impossible and beat him.
In summary, games don’t have to follow a linear slope of increasing difficulty. Sudden challenges can be crafted in such a way that it forces you to learn the game’s mechanics, encourage you to try another way or come back later, or even just make a win feel all the more satisfying. Difficulty spikes might not always add something to a game, but the next time you find one, maybe consider if it has some silver lining to it.
48 notes · View notes
debrink · 1 year
Text
Tumblr media
Saint-Raphaël
Côte d’Azur • Station Balinéaire
~ Monsieur Z
2 notes · View notes
leloupdebout · 12 days
Text
Tumblr media
1 note · View note
linkemon · 26 days
Text
Neuvillette x Reader
Resztę oneshotów z tej i innych serii możesz przeczytać tutaj. Zajrzyj też na moje Ko-fi.
Some of these oneshots are already translated into English. You can find them here.
Tumblr media
ᴍɪᴌᴏśᴄ́ sᴛᴀɴᴇ̨ᴌᴀ ᴡ ᴅʀᴢᴡɪᴀᴄʜ ɴᴇᴜᴠɪʟʟᴇᴛᴛᴇ'ᴀ. ɴɪᴇsᴛᴇᴛʏ ɴᴀᴊᴡʏᴢ̇sᴢʏ sᴇ̨ᴅᴢɪᴀ ᴢ ᴜᴘᴏʀᴇᴍ ᴊᴇ ᴢᴀᴍʏᴋᴀ. ғᴜʀɪɴᴀ ᴘᴏsᴛᴀɴᴀᴡɪᴀ ᴢᴀɢʀᴀᴄ́ ᴏᴅᴢ́ᴡɪᴇʀɴᴇɢᴏ ɪ ᴘᴏᴍᴏ́ᴄ ᴍᴜ ᴏᴛᴡᴏʀᴢʏᴄ́ ᴊᴇ ɴᴀ ᴏśᴄɪᴇᴢ̇ ʙʏ [ʀᴇᴀᴅᴇʀ] ᴍᴏɢᴌᴀ ᴡᴇᴊśᴄ́. ᴀ ᴊᴇśʟɪ ɴɪᴇ ᴍᴏᴢ̇ɴᴀ ᴅʀᴢᴡɪᴀᴍɪ, ᴛᴏ ᴢᴀᴡsᴢᴇ ᴢᴏsᴛᴀᴊᴇ ᴊᴇsᴢᴄᴢᴇ ᴏᴋɴᴏ…
ᴅᴏᴅᴀᴛᴋᴏᴡᴇ ɪɴғᴏʀᴍᴀᴄᴊᴇ:
ᴏɴᴇsʜᴏᴛ ᴢᴀᴡɪᴇʀᴀ ᴢʀᴏ́ᴢ̇ɴɪᴄᴏᴡᴀɴᴀ̨ ᴍɪᴇsᴢᴀɴᴋᴇ̨ ᴊᴇ̨ᴢʏᴋᴏᴡᴀ̨. ᴄᴢᴇ̨śᴄ́ ɴᴀᴢᴡ ᴡᴌᴀsɴʏᴄʜ ᴢ ɢʀʏ ᴊᴇsᴛ ᴘʀᴢᴇᴛᴌᴜᴍᴀᴄᴢᴏɴᴀ, ᴄᴢᴇ̨śᴄ́ ɴɪᴇ, ᴊᴇśʟɪ ᴍᴏɪᴍ ᴢᴅᴀɴɪᴇᴍ ɢᴌᴜᴘɪᴏ ʙʀᴢᴍɪᴀᴌʏ. ᴅᴏ ᴛᴇɢᴏ sᴀ̨ ᴊᴇsᴢᴄᴢᴇ ғʀᴀɴᴄᴜsᴋɪᴇ sᴌᴏ́ᴡᴋᴀ, ʙᴏ ᴊᴇsᴛᴇśᴍʏ ᴡ ғᴏɴᴛᴀɪɴᴇ. sᴛᴀʀᴀᴌᴀᴍ sɪᴇ̨, ᴢ̇ᴇʙʏ ᴋᴀᴢ̇ᴅʏ ᴡɪᴇᴅᴢɪᴀᴌ ᴏ ᴄᴢʏᴍ ᴍᴏᴡᴀ, ᴡɪᴇ̨ᴄ ᴢ ᴛʏᴍ sɪᴇ̨ ᴍᴏᴄɴᴏ ᴏɢʀᴀɴɪᴄᴢʏᴌᴀᴍ.
sʜᴏᴛ ʀᴏᴢɢʀʏᴡᴀ sɪᴇ̨ ᴘʀᴢᴇᴅ ғᴀʙᴜᴌᴀ̨ ᴀʀᴄʜᴏɴ ǫᴜᴇsᴛᴏ́ᴡ ɪ ᴡ ᴢᴀsᴀᴅᴢɪᴇ ɴɪᴇ sᴘᴏɪʟᴇʀᴜᴊᴇ ɴɪᴄᴢᴇɢᴏ ᴀ ᴊᴇᴅʏɴɪᴇ ɴᴀᴘʀᴏᴡᴀᴅᴢᴀ ɴᴀ ᴛᴏᴢ̇sᴀᴍᴏśᴄ́ ɴᴇᴜᴠɪʟʟᴇᴛᴛᴇ'ᴀ, ᴡɪᴇ̨ᴄ ᴋᴀᴢ̇ᴅʏ ᴍᴏᴢ̇ᴇ ɢᴏ ᴘʀᴢᴇᴄᴢʏᴛᴀᴄ́.
Nisko przelatujące książki nigdy nie stanowiły wielkiego zagrożenia dla Fontaine. A przynajmniej tak myśleli pracownicy Palais Mermonia do ostatniego tygodnia.  
— Ile to jeszcze potrwa? — szepnęła młoda dziewczyna do siebie, taszcząc stos dokumentów.  
Na odpowiedź nie musiała długo czekać.
— Gdzie jest następna część?! — dramatyczny głos dobiegł zza drzwi, a zaraz po nim najnowsza nowelka z Inazumy wyleciała drzwiami. 
Kartki zafurkotały w powietrzu. Starsza stażem koleżanka pociągnęła młodszą do tyłu. Cudem uniknęły nagłego spotkania z literaturą. A konkretniej z najlepiej sprzedającym się ostatnio romansem z Nacji Wieczności.  
— Lady Furino, niestety to była ostatnia część. Kontaktowaliśmy się z Yae Publishing House, ale Zhenyu nie ma jeszcze w planach wydania następnej, bo to nowa seria — tłumaczył cierpliwie mężczyzna za drzwiami.  
— Ach! Nie pojmujesz powagi sytuacji… To nie była zwykła lektura, a uczta dla wyobraźni. Pobudzająca zmysły rozprawa o doniosłych czynach. Dwójka tragicznych kochanków połączona przez los. Ich emocje nie mogły ujrzeć światła dziennego. Teraz cierpią i nawet nie wiedzą, czy przeznaczenie znów postawi ich na wspólnej drodze! Bez kolejnej części w moim życiu zostaje NUDA! Brzydka, naga i szara rzeczywistość!  
Archonka bezradnie rozłożyła się na miękkiej sofie. Jej głowa zwisała w dół, a noga dyndała miarowo za oparciem. Jej strój zdawał się zlewać z niebieskim obiciem. Tym samym tworzyła niejako jedność z meblem. Bardzo żałośnie niezadowoloną jedność.  
— Tak, ale nic z tym nie możemy zrobi…  
— Toodaloo! — sugestywnie wyprosiła pracownika z pokoju.  
Gdy już miał z westchnieniem ulgi przekroczyć próg drzwi, zatrzymał go głos archonki.  
— STÓJ!  
Miał tylko nadzieję, że nie będzie musiał szukać kolejnej serii. Lady Furina przeczytała chyba wszystkie możliwe dramaty, a o kiepskich nawet nie chciała słyszeć.  
— Co tu robi mademoiselle [Reader] kolejny raz w tym tygodniu? — Zmrużyła oczy, jak gdyby miało jej to pomóc poznać odpowiedź.  
Istotnie, przed drzwiami przemknęła jedna z naczelnych pracownic Opery Epiclese. Furina występowała na deskach opery wiele razy. Nie mogła jednak powiedzieć, że znała ją wyjątkowo dobrze. Kobieta nie zajmowała się sztuką, a była kimś w rodzaju łącznika pomiędzy pałacem a sądem. W dodatku zwykle siedziała po uszy zakopana w dokumentach z rozpraw. Tym bardziej wyjątkowe było, że ostatnio pojawiała się tu prawie za każdym razem, gdy archonka wyrzucała kolejną część serii drzwiami.  
— Mademoiselle [Reader] ma ostatnio dużo pracy. Chyba jest tym wszystkim przytłoczona. Ostatnio nawet była chora. Zdaje mi się, że ma wiele spraw do ustalenia z monsieur Neuvillettem i…  
— AHA! A więc to tak! — Furina zeskoczyła z sofy, jak gdyby wstąpiła w nią nowa energia.  
— Tak to znaczy jak? — spytał zdezorientowany mężczyzna.  
— Czyż to nie oczywiste?! To tylko przykrywka. Musi być zakochana w naszym drogim Iudexie! — oznajmiła, porywając talerzyk z kawałkiem tortu ze stolika. Wepchnęła sobie ciasto do ust. Wyglądała na niezwykle szczęśliwą.  
— Mnie się wydaje, że to prostu…  
— Ćśśś. — Wcisnęła mu babeczkę w rękę. — Nie wolno stawać na drodze miłości. Należy szerzej otworzyć jej drzwi. A jak znam naszego drogiego sędziego, to zamknie jej te wrota tuż przed nosem. Na szczęście jestem ja i zagram najlepszego odźwiernego z możliwych! — To mówiąc, wybiegła przez drzwi.  
— To się nie może dobrze skończyć. — Mężczyzna potarł skroń. Ostatecznie jednak zjadł babeczkę i kącik jego ust poszybował w górę.  
***  
— Powinien gdzieś tu być… — [Reader] rozmyślała na głos.  
— Czego pani szuka, mademoiselle [Reader]?  
Spokojny, znajomy ton mógł należeć tylko do jednej osoby. Zresztą mało kto zostawał w pracy po godzinach w Palais Mermonia. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nie zapowiedziano jeszcze żadnej nowej rozprawy.  
— Dobry wieczór, monsieur Neuvillette.  
Istotnie, nie pomyliła się. Zza przeszklonych drzwi wyłonił się Iudex Fontaine. Jego krok był tak samo dostojny jak zawsze. Nawet pomimo widocznego po całym dniu pracy zmęczenia.  
— Szukam parasolki — wyjaśniła, rzucając tęskne spojrzenie w stronę pustego stojaka.  
W Fontaine zdarzały się wielkie ulewy. Kobieta nie powiedziałaby, że był to najgorszy deszcz, jaki widziała. Jednak myśl, z czym spotka się po wyjściu znad okrycia niewielkiego daszku, nie napawała jej optymizmem. Niedawno była chora. Wizja tak szybkiej powtórki z rozrywki nie mieściła się w jej planach. Kichanie na państwowe dokumenty nie wydawało się dobrym pomysłem.  
— Czy była długa i czarna? — spytał mężczyzna. ��
— Dokładnie! Widział ją pan?  
— Zauważyłem ją w moim biurze przed wyjściem. Nie wiedziałem, że należy do pani. Pomyślałem, że ktokolwiek jest właścicielem, pewnie już wyszedł.  
— Hmmm… Szczerze mówiąc… to trochę dziwne. Nie przypominam sobie, żebym zabierała ją ze sobą do środka. Mogłabym przysiąc, że zostawiłam ją przed wyjściem.  
— Jeśli tu pani zaczeka, to spróbuję znaleźć tego, kto ma dzisiaj klucz…  
— Niech się pan nie kłopocze. Wszyscy wyszli do domów kilka minut temu. Zabiorę ją jutro.  
[Reader] i Neuivillette stali przez chwilę w całkowitej ciszy. Kobieta wydawała się walczyć ze sobą. Grube, ciężkie krople wciąż spadały na chodnik. Przeczekanie nie wchodziło w grę, ale mogła jeszcze parę sekund nacieszyć się suchym ubraniem.  
— Ekhem — odchrząknął Neuvillette po chwili — zmoknie pani. Proszę przynajmniej przyjąć mój płaszcz.  
Materiał był gruby, miękki i ciepły. Kobieta z wahaniem przyjęła ubranie.  
— Wtedy pan zmoknie, a na to się nie zgodzę — stwierdziła. — Może się podzielimy?  
— Podzielimy? — powtórzył bezwiednie mężczyzna.  
Czy tak postępowali ludzie? Nie był pewien. Wiedział, że był to po prostu miły zwyczaj. Z drugiej jednak strony w ciągu wielu lat życia nie miał jeszcze okazji samemu oddać komukolwiek ubrania. A już na pewno nie próbował się nim dzielić.  
— Mówiłeś kiedyś, że lubisz deszcz, monsieur, ale przesadą byłoby cię puścić bez niczego w tę ulewę.  
[Reader] zarzuciła połowę płaszcza na jego głowę, drugą zaś przykryła siebie. Każde z nich było przykryte jedynie w części. Nie był to najlepszy pomysł, jednak przynajmniej wydawał się sprawiedliwy. W ten sposób ruszyli żwawym krokiem po schodach.  
Neuvillette nie pamiętał, kiedy dokładnie powiedział kobiecie o tym, że nie miał nic przeciwko deszczowi. Nie sądził, by ktokolwiek to zapamiętał. A starał się nie udzielać zbyt wiele informacji, które mogłyby kogokolwiek naprowadzić na temat jego prawdziwej tożsamości. Nie było to zresztą istotne. To za mało, by ktoś mógł coś stwierdzić. Pogrążony w rozmyślaniach, prawie nie zauważył, jak [Reader] ledwo za nim nadąża. Bądź co bądź, był znacznie wyższy od każdego mieszkańca Fontaine.  
Wystarczył jeden nieostrożny ruch. [Reader] poczuła, jak betonowy schodek ucieka jej spod nóg. Próbowała rękami wyratować sytuację. W jej głowie pojawiła się jedynie myśl, że mogła to przynajmniej zrobić w połowie, a nie prawie na samym dole schodów jak ostatnia ofiara. Mentalnie przygotowała się na ból. Ten jednak nie nadszedł. Monsieur Neuvillette złapał ją w talii zanim jej twarz spotkała się z twardą ziemią.  
— Wszystko w porządku? — upewnił się, na co odpowiedziało mu kiwnięcie głową.  
Ruszyli dalej przez ulice miasta. Niewiele osób spacerowało w tę pogodę. Ci, którzy jednak się na to zdecydowali, z zainteresowaniem gapili się w stronę pary skrytej pod płaszczem. Niektórzy rozpoznali sędziego. Kobieta zerkała w stronę swojego towarzysza, ale tak jak przypuszczała, nie wydawał się być tym poruszony. Miała tylko nadzieję, że wśród przechodniów nie było żadnego dziennikarza ze Steambird, bo inaczej trafią jutro na pierwsze strony w najgłupszy z możliwych sposobów.  
Obok nich śmignęło dziecko. Blondyn zdawał się mieć na oko kilkanaście lat. Obok niego zaś przemknął dziwny blaszany stworek. Jeśli się nie myliła, wyglądał na pingwina.  
— Hydro smoku, hydro smoku… — zaczął cicho.  
— …nie płacz! — zakończyła głośno [Reader].  
Zdawał się być wystraszony tym, że w ogóle zwróciła na niego uwagę. Ze spuszczoną głową odbiegł w sobie tylko znanym kierunku.  
— Ups, chyba go wystraszyłam. — Spojrzała na swojego towarzysza.  
Mężczyźnie przyszło do głowy, że może nie on jeden nie zawsze do końca wie co i jak należy powiedzieć  
— Wierzy mademoiselle w tę rymowankę? — spytał.  
— Smoki chyba lubią deszcz, ale czasem zastanawiałam się, czy to naprawdę nie są jego łzy. Jeśli wciąż tu jest i opiekuje się Fontaine tak jak monsieur i lady Furina, to myślę, że to naturalne chcieć go pocieszyć w smutku.  
To był pierwszy raz, gdy słyszał taką odpowiedź. Zwykle ludzie uznawali to po prostu za magiczną inkantację mającą powstrzymać deszcz. Za coś, co miało odegnać zło. Deszcz, za którym nie przepadali. Jego uczucia stanowiły dla nich niedogodność. A trzymanie na wodzy kotłujących się w nim, momentami nieznanych emocji bywało trudne. Sam fakt, że pogodą często unieszczęśliwiał część miasta, już nakładał na niego presję. By trzymać wszystko pod kontrolą i być spokojnym za wszelką cenę.  
— Myślę, że smok byłby wdzięczny za pani troskę. — Z tymi słowami zostawił [Reader] pod drzwiami mieszkania, po czym ruszył dalej mokrymi ulicami Fontaine.  
***  
— Witam w Butiku Chioriya, w czym mogę służyć? — standardowa formułka poniosła się echem, gdy tylko [Reader] przekroczyła próg sklepu.  
Nie mogła dojrzeć ekspedientki. Półki wypełnione były po brzegi belami materiału. Dopiero w następnym pomieszczeniu, pośród manekinów, koronek, gorsetów i krynolin, odnalazła znajome twarze. Co ciekawe, nie tylko Eloffe, którą spodziewała się spotkać.  
— Mademoiselle [Reader]! — Sedene i Sigewinne przywitały się zgodnie.  
— Dzień dobry. Co to za zakupy? — spytała kobieta, nachylając się delikatnie nad dużo niższymi towarzyszkami.  
Meluzyny przyglądały się zawzięcie otwartej szufladzie. W równych rzędach poukładano w niej kokardy i wstążki. [Reader] nie wątpiła, że Eloffe spędziła sporo czasu, by wszystkie prezentowały się jak należy. Mnogość kolorów i kształtów sprawiała, że trudno było oderwać od nich wzrok.  
— Próbujemy znaleźć prezent. Nie możemy się zdecydować, która wstążka jest najładniejsza. Na szczęście mamy dzisiaj wolne — dodała Sedene.  
Meluzyna poprawiła mundur. Był to nawyk, który wyniosła z biura, gdzie dnie spędzała w recepcji. Ubranie mięło się od długiego siedzenia.  
Podrapała się za uchem.  
— A która pani się podoba? — spytała.  
[Reader] popatrzyła przed siebie, dostając oczopląsu. Nie wiedziała, dla kogo właściwie miał być prezent. Z góry założyła, że chodzi o inną meluzynę. Być może z wioski. Zdarzało się, że koleżanki, które zaadaptowały się do życia w stolicy, odwiedzały te, które wolały spokój i ciszę w podwodnej wiosce.  
— Ta jest całkiem ładna.  
Niebieska wstążka zwinięta w kokardę ozdobiona była pojedynczą różową muszlą. Nie było to coś, co ubrałaby połowa modnej socjety w Fontaine, ale kobieta wiedziała doskonale, że meluzyny postrzegają świat w innych, nie zawsze typowych kategoriach. Biorąc pod uwagę, jak mocno były związane z morzem, wybór wydał jej się bardzo trafiony.  
— Weźmiemy ją — rzuciła bez zastanowienia Sigewinne. — Monsieur Neuvillette będzie zadowolony.  
Gdyby szczęka rzeczywiście mogła opadać do ziemi jak w malutkich komiksach drukowanych na ostatniej strony gazety Steambird, [Reader] była pewna, że jej właśnie tam by leżała. Nie potrafiła sobie wyobrazić Iudexa Fontaine w tej wstążce do włosów. Pasowała ona meluzynom, ale jemu? Spojrzała na zadowolone towarzyszki. Nie miała serca powiedzieć im, że to może jednak nie najlepszy pomysł. Wydawały się bardzo szczęśliwe z faktu, że wreszcie podjęły trudną decyzję. Wkrótce malutkie pudełko trafiło w niewielkie, niebieskie łapki.  
[Reader] oddała swój pracowniczy uniform do naprawy. Ku jej zdziwieniu, przed sklepem nadal stały meluzyny.  
— Właściwie mam do mademoiselle prośbę — zaczęła Sigewinne. — Muszę wracać już do Fortecy, a Sedene też nie ma czasu.  
— Nie mamy? — zamrugała niebieska meluzyna.  
— Nie mamy — podkreśliła koleżanka. — I dlatego pomyślałam, że może pani zaniosłaby prezent. Monsieur czeka w kawiarni Lutece. Będziemy bardzo wdzięczne. O ile dobrze rozumiem, tak definiuje się ludzką wdzięczność…  
— Czy Sedene nie mówiła przypadkiem, że macie wolny dzień… — [Reader] nie dokończyła zdania, bowiem pudełeczko zostało jej wsunięte w dłonie, a meluzyny z głośnym pożegnaniem zniknęły za rogiem.  
Tak więc skierowała swoje kroki w stronę kawiarni. Trudno było przegapić Najwyższego Sędzię. Siedział przy podwójnym stoliku, zapatrzony w ulicę.  
— Monsieur Neuvillette.  
— Mademoiselle [Reader] — Mężczyzna wydawał się lekko zaskoczony jej widokiem, a nie było to częste.  
— Przynoszę panu prezent. Sigewinne i Sedene bardzo chciały go panu wręczyć, ale niestety nie mogły się zjawić.  
Maleńkie zawiniątko trafiło do jego ręki. [Reader] zdawało się, że ich palce zetknęły się na zdecydowanie dłużej niż naprawdę było to konieczne. To wrażenie jednak szybko minęło.  
— Czy coś się stało?  
— Nie sądzę, choć zachowywały się dziwnie. Sedene mówiła coś o dniu wolnym, ale Sigewinne nagle stwierdziła, że jednak muszą wracać. Mam nadzieję, że w Fortecy wszystko w porządku.  
Meluzyny zawsze pamiętały o swoich obowiązkach. Zazwyczaj były wyjątkowo oddane swojej pracy, nieważne jakiego zawodu ona dotyczyła.  
Neuvillette pokiwał jedynie głową. Domyślił się, o co dokładnie chodziło, jednak nie mógł tego powiedzieć na głos. Sigewinne zrobiła to celowo. Już od jakiegoś czasu nagabywała kobietę niejako w jego zastępstwie. Nawet zaaranżowała wykład o kosmetykach po tym jak [Reader] wspomniała, że chciałaby umieć lepiej się malować. Meluzyna próbowała lepiej zrozumieć kim jest i co dokładnie dzieje się między nią a Iudexem Fontaine. Prawda natomiast wyglądała tak, że działo się niewiele i zbyt wolno jak na jej gust. Dlatego z uporem starała się delikatnie popychać dwójkę we wspólnym kierunku. Zwykle jednak z marnym skutkiem.  
— Wriothesley z pewnością poradzi sobie z każdym problemem, jeśli takowy powstanie. Niech pani usiądzie — zachęcił mężczyzna.  
Kobieta rozejrzała się po zacienionym przez parasolkę stoliku i spostrzegła niewielką karteczkę. Złotą kursywą wypisane było imię Sedene. Najwidoczniej rezerwacja była przewidziana właśnie dla niej.  
— Nie chciałabym przeszkadzać.  
— Mademoiselle nigdy nie mogłaby mi przeszkadzać. — Neuvillette spojrzał jej prosto w oczy, po czym odbył krótką rozmowę z kelnerem.  
— Będąc szczerym, dostałem zaproszenie dla dwojga do kawiarni i chciałem tu panią zaprosić, ale widziałem, że miała pani zaplanowany na dzisiaj transfer dokumentów, więc zrezygnowałem.  
Była to prawda. Niemniej pominął w opowieści moment, w którym po prostu wahał się, by zadać pytanie. W końcu w ostateczności kobieta mogła wziąć wolne, by się z nim spotkać, gdyby naprawdę chciała. Pytanie brzmiało właśnie, czy na pewno chciała. Nie był do końca pewny, czy pragnie znać odpowiedź…  
— Cóż… Tak się złożyło, że transfer przesunięto, więc pewnie rozprawa się opóźni. Na szczęście nie jestem jedyną pracownicą Opery. Ktoś zrobiłby to za mnie, gdyby zaszła taka potrzeba. Na przykład gdybym została zaproszona do kawiarni…  
Neuvillette nie zdążył odpowiedzieć. Kelner przyniósł na tacy kryształowe kieliszki. [Reader] zajrzała zaciekawiona, oceniając zawartość.  
— To nowy rodzaj Fonty? — spytała, wąchając.  
— To woda. Lubię degustować wodę. Można powiedzieć, że to takie moje hobby — odchrząknął. — Jeśli pani zechce, to zamówię coś innego…  
Nie spodziewał się, że [Reader] będzie dzisiaj obecna. Dlatego z wyprzedzeniem poinformował kelnera, że z Sedene będą pić wodę. Dla meluzyny nie byłoby to dziwne, ponieważ potrafiły wyczuć subtelne różnice, których ludzie zwykle nie byli w stanie. Mało kto poza nimi jednak reagował normalnie na jego pasję. Nie spotykał się ze zrozumieniem w tej kwestii, więc zwykle trzymał ją dla siebie.  
— Nie trzeba! — zaprotestowała gwałtownie. — To znaczy… nie jestem koneserem i nie wiem, na ile coś poczuję, ale spróbuję. A jeśli się nie uda, to po prostu mogę posłuchać. — To mówiąc, wzięła łyk wody z jednego kieliszka, po czym z następnego.  
Przez moment przybrała poważną minę, jakby ważąc smaki.  
— Nic z tego, dla mnie smakują tak samo. — Zaśmiała się cicho.  
— Woda z Inazumy ma głęboki, wyraźny smak, jak żadna inna. Ta z Sumeru to bogaty i skomplikowany bukiet. Trzeba ją pić powoli i długo, żeby zrozumieć. Dlatego nie ma co się poddawać. Niech pani weźmie łyk. I kolejny, za chwilę.  
Kobieta pokiwała głową. Neuvillette zaś odpakował w końcu małe pudełeczko. Wstążka wyglądała inaczej niż te, które zwykle dostawał od meluzyn. Różowa muszelka brzęknęła cicho. Przypominała mu zew morza. Przez chwilę zapragnął do niego powrócić.  
— Mam nadzieję, że nie jest zła. To ja ją wybrałam. Nie wiedziałam, dla kogo będzie prezent, a Sigewinne i Sedene poprosiły mnie o radę i tak jakoś wyszło.  
— Jest piękna — stwierdził.  
Jednak jego wzrok wcale nie był skierowany na wstążkę. [Reader] zauważyła to i nerwowo spojrzała w bok, zakładając jednocześnie włosy za ucho.  
— Może pomogę ją założyć? — zaproponowała, by przerwać ciszę.  
Podeszła do stolika z drugiej strony. Ściągnęła starą wstążkę i ostrożnie odłożyła ją do pudełka. Kaskada długich, srebrzystych włosów powiewała delikatnie na wietrze. Po chwili ozdobiła je różowa muszelka. Neuvillette odwrócił głowę, zapewne z myślą, że to już koniec. Nie zauważył jednak, że [Reader] chciała jeszcze coś poprawić. Jego twarz napotkała parę błyszczących w skupieniu oczu. Byli tak blisko siebie, że niemal mógł poczuć jej oddech. Czuł ciepło wstępujące na policzki. Odległość gwałtownie się zmniejszała. Czy to był ten stan, o którym tak często słyszał, ale którego nie był w stanie dotąd pojąć? Niewytłumaczalna fascynacja, która przyciągała do siebie i nie pozwalała uciec?  
— Mogę państwu w czymś jeszcze pomóc? — Na dźwięk słów kelnera gwałtownie się odwrócił. Jeśli było coś, czego tego dnia żałował, to że pracownik pojawił się akurat w tym miejscu, o tej porze.  
***  
[Reader] rozejrzała się dookoła niepewnie. Lady Furina gorąco zapewniała ją, że monsieur Neuvillette potrzebuje pomocy i z pewnością będzie w tej okolicy. Nawet zaoferowała, że ją podprowadzi, bo ma niedaleko coś do załatwienia. Mimo tego spaceru ani razu nie wspomniała, na czym właściwie pomoc ma polegać. Za każdym razem, gdy już miało paść pytanie, zbaczała z tematu. Nie byłoby przesadą powiedzieć, że archonka nie ucichła ani na sekundę, nie dając jej dojść do słowa.  
Kobieta nie była tu od bardzo dawna, więc szła brzegiem morza, by mieć pewność, że się nie zgubi. Fale miarowo obmywały złocisty piasek. Słońce przyjemnie grzało, odbijając blask wody. Byłaby zachwycona widokiem, gdyby nie to, że nie mogła znaleźć mężczyzny, a coraz bardziej oddalała się od miasta. Zmęczona przysiadła przy jednej z szarawych skał.  
— Argh! — głośny dźwięk dobiegł zza jej pleców.  
Odwróciła się gwałtownie. Jak się okazało, miała towarzystwo. Za niewielką skałą siedział pokaźny Blubberbeast. Plasnął płetwami po brzuchu i zaciekawiony przekrzywił głowę. Pewnie zostawiłaby go w spokoju, gdyby nie to, co znalazła za nim. Obok zwierzęcia powstawała wieża. Nie byle jaka jednak. Stosik powiększał się z minuty na minutę. Składał się głównie z ostryg. Między nimi trafiały się też wodorosty i muszle, ale w piasku dostrzegła także kilka pereł. Co chwila z wody wychodziło nowe zwierzę, a każde z nich niosło kolejny morski skarb. Biała wydra zwinnie wyskoczyła z morza i co sił w małych nogach podreptała dołożyć swój. Spojrzała na [Reader] i wydała świszczący dźwięk. Zaraz potem Blubberbeast podszedł do kobiety. A po nim z morza wychyliły się kolejne. Dołączyła też grupa krabów, klekocząc szczypcami. Czuła się osaczona. Nigdy nie słyszała o takim fenomenie i już miała powoli zacząć się cofać, gdy wydra złapała ją za nogę. Położyła u jej stóp wodorosty. Spomiędzy nich zaś wystawał sznur mlecznobiałych pereł. Co ciekawe nanizane były na srebrny łańcuszek, przez co zaczęła się zastanawiać, skąd w ogóle zwierzęta go mają.  
— To dla mnie? — spytała z niedowierzaniem.  
Blubberbeast poklepał się po brzuchu, a jego towarzysze za nim. Uznała to za potwierdzenie i założyła naszyjnik.  
Wtem z oddali usłyszała głosy. Mężczyźni wyglądali podejrzanie. Ich ubrania nie sugerowały mieszkańców stolicy. Obdarte koszule i spodnie nie wróżyły nic dobrego, o czym przekonała się, gdy ujrzała broń w ich rękach.  
— Widzicie to? — spytał najwyższy mężczyzna. — Trafił nam się łup, chłopcy.  
Wyglądał na szefa grupy. Jego oko zdobiła szrama, a twarz paskudny uśmiech. Podszedł do stosu skarbów, zgarnął kilka pereł i ugryzł jakby sprawdzał złoto. Zwierzęta wydały ostrzegawcze dźwięki. Nie trzeba było być zoologiem z Instytutu by domyślić się, że bardzo im się to nie spodobało.  
Pierwszą myślą [Reader] była ucieczka. Nie zdążyła jednak wykonać żadnego ruchu. Powietrze zrobiło się wilgotne. Poczuła intensywny zapach słonej, morskiej wody. Jej kropelki zdawały się przez chwilę unosić w powietrzu. Jakby ktoś na moment zatrzymał czas. Zaraz potem cała trójka napastników została powalona w jednej chwili przez strumień wody. Za nim zaś dostrzegła znajomą twarz.  
— Monsieur Neuvillette. — [Reader] odetchnęła z ulgą.  
— Mademoiselle [Reader], co pani tu robi?  
Nie mogła mu powiedzieć, że lady Furina ją tu zaprowadziła. Archonka wyraźnie podkreślała, że nie jest to dobrym pomysłem. Jest to wręcz tragicznie beznadziejnym, pełnym zawiłości, których nie ma czasu wykładać, prowadzącym do niepotrzebnych nieporozumień pomysłem… Rozumie pani?  
— Tak jakoś wyszło... — stwierdziła niemrawo.  
— Cieszę się, że nic pani nie jest.  
Neuvillette spojrzał na jej szyję, później na stosik skarbów, a następnie na cały zwierzęcy orszak.  
— Dostała pani swój prezent odrobinę wcześniej niż planowałem…  
Kobieta odruchowo złapała się za biżuterię.  
— Jak pan je wszystkie nakłonił, żeby… Och — dotarło do niej.  
Brzydka pogoda po rozprawach. Fakt, że był w stanie używać mocy hydro bez wizji. To jak doskonale dogadywał się z meluzynami i sprawiał, że morskie zwierzęta go słuchały. Teraz wszystko miało sens.  
— Jeszcze o tym porozmawiamy, ale najpierw chciałbym coś powiedzieć. — Spojrzał jej prosto w oczy. — Wie już pani, że nie jestem człowiekiem. Dlatego emocje, które się z tym człowieczeństwem wiążą, nie zawsze jestem w stanie od razu zrozumieć. Zwlekałem, bo chciałem mieć pewność, że to, co powiem, będzie naprawdę odzwierciedlać to, co czuję. Jestem zauroczony. Widzę panią w miejscach, w których pani nie ma, i w rzeczach, których pani nie dotyka. Przechodzę ulicami Fontaine, z myślą, że panią spotkam, a potem zastanawiam się, co bym powiedział, gdybyśmy się zobaczyli. I nawet, gdy już ułożę coś w głowie, nie jestem w stanie tego wypowiedzieć, kiedy naprawdę się widzimy. Jeśli jest przestępstwo, za które powinna być pani skazana, to byłaby to kradzież mojego serca, ale wiem, że nie potrafiłbym wydać wyroku. Dlatego niech pani osądzi mnie. — Z tymi słowami klęknął przed nią i ujął ją za dłoń.  
[Reader] nie mogła się pozbyć wrażenia, że lady Furina musiała podrzucić romantyczne nowelki z Inazumy na biurko Neuvillette’a gdzieś pomiędzy dokumentami. Nie miała jednak zamiaru narzekać.  
— Niewinny. — Uśmiechnęła się delikatnie. — Na początek możemy przejść na ty…  
***  
— Co to ma w ogóle być? Co za beznadzieja. Totalna tragedia. Koniec świata! Jak można być takim… ARGH… Ignorancja szerzy się w Fontaine, a wspaniałe wysiłki wybitnych ludzi, którzy próbują walczyć z szarą, nudną rzeczywistością, nikną w mroku. Toż to jest wymiar rozpaczy, który niewielu pojmie…  
Furina z grymasem niezadowolenia siedziała na wyściełanym błękitnym materiałem parapecie. Z wyrazem twarzy mówiącym więcej niż tysiąc słów utyskiwała na brak efektów wielkiego matrymonialnego planu, który knuła przez ostatnie tygodnie. W jej ręku spoczywała babeczka, gorzka i czarna jak jej dusza w tym momencie, czego nie omieszkała podkreślać głośno i wyraźnie swoim pracownikom.  
— Zostawiłam parasolkę na biurku, ale totalnie ją olał, a ona nawet nie raczyła się pofatygować do biura. Dałam mu dzień wolny i podwójne zaproszenie do kawiarni Lutece. Kogo zaprosił? Meluzynę. Dosłownie zaprowadziłam ją w miejsce, gdzie siedział cały ranek, stałam tam przez tyle czasu, a i tak nic z tego, bo postanowiła posiedzieć ze zwierzętami. — Wepchnęła sobie babeczkę do ust. — Czy są skazani na tragiczną miłość? Czyż nie jestem najlepszą archonką? — spytała wchodzącego właśnie do pokoju strażnika.  
Mężczyzna szybko zrozumiał kontekst sytuacji. Nie żeby w ostatnim czasie w pracy miał jakikolwiek inny temat do plotek. Knowania archonki Fontaine, choć próbowały, nie były aż tak tajne. Połowa ludzi w Palais Mermonia z pewnością widziała jej starania i oczekiwała rezultatów. Przynajmniej książki nie latały nad ich głowami tam i z powrotem. A to już był jakiś sukces sam w sobie.  
— Jest pani najlepszą archonką, lady Furino — to mówiąc, położył kryształowy klosz pełen ciepłych, ciemnobrązowych babeczek wprost z pieca.  
— Zaraz… Chwila moment… — Furina gwałtownie przykleiła nos do szyby.  
Wytrzeszczyła oczy w niedowierzaniu. Na samym dole stało dwoje ludzi. Rozpoznałaby ich z daleka. [Reader] rozejrzała się na boki, jakby szukała gapiów dookoła siebie. Gdy upewniła się, że nikogo nie ma, złożyła delikatny pocałunek na policzku mężczyzny. Nikogo innego jak Iudexa Fontaine, który z maleńkim uśmiechem obejrzał się za nią po raz ostatni i wszedł do budynku.  
— CO! — poniosło się echem po pokoju.  
Do pomieszczenia jak na zawołanie wpadło kilkoro strażników pełniących wartę na korytarzu.  
— Wszystko w porządku, moi drodzy! — odchrząknęła Furina. — Otóż nadeszła wiekopomna chwila, albowiem pomogłam zatryumfować miłości. Niczym mistyczny kupidyn zesłany z góry do maluczkich, którzy nie chcą przyjąć tego uczucia. Pamiętajcie, kiedy drzwi są zamknięte, ta magiczna siła wedrze się do was oknem! Bowiem nie ma nic silniejszego od miłości!  
Strażnicy zamrugali zaskoczeni i pokiwali głowami, chowając broń. Za każdym razem, kiedy nie rozumieli poetyckich słów lady, po prostu się z nią zgadzali. Nie zawsze musieli wiedzieć, o czym dokładnie były.  
— Proszę skontaktować się z panną Charlotte i zaprosić ją do pałacu natychmiast na prywatną audiencję. Oczekuję, że jutro z rana każdy w Palais Mermonia dostanie wydanie Steambird. Ktokolwiek się tym zajmie, ma stać w kolejce pod samymi drzwiami o świcie, zanim prasy ruszą, rozumiemy się?  
— Tak jest, lady Furino! — zasalutowano chórem.  
— A w następnym musicalu zagram odźwiernego! — dodała. 
12 notes · View notes
olivrsm · 1 year
Text
Tumblr media
29 notes · View notes